่อมองพวกเขา เพราะไม่อยากเห็น
ผมเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงชั้นหนึ่ง ด้านหน้าเป็นประตูใหญ่ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตออกจากโรงพยาบาล ผู้ป่วยจะออกไปไม่ได้ ส่วนด้านหลัง เป็นสวนของอาคารผู้ป่วยในที่ผู้ป่วยใช้เป็นที่พักผ่อน
แม้จะดึกแล้วก็ยังมีคนไข้บางส่วนออกมานั่งรับลม แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดในบริเวณนี้คือ ต้นหวยต้นใหญ่ที่อยู่ใกล้กำแพง
มันมีลำต้นใหญ่ขนาดที่ต้องใช้สามคนโอบ บนต้นไม้ยังมีป้ายจากกรมป่าไม้อีกด้วย บอกว่าต้นไม้นี้มีอายุกว่าสี่ร้อยปีและได้รับการคุ้มครอง
ผมยังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงคนส่งเสียงอื้ออึงมาจากทางต้นหวย
“ดูสิ! เสื้อผ้าอยู่ตรงนี้ แต่ตัวหายไปไหน”
“ต้องปีนขึ้นต้นไม้แล้วหนีออกไปแน่ๆ!”
ผมได้ยินเสียงเอะอะจึงเดินเข้าไปดู เมื่อไปถึง ผมเห็นกลุ่มพยาบาลและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย รวมถึงคนไข้บางส่วนกำลังมุงกันอยู่
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งกำลังถือชุดผู้ป่วยอยู่ เขาเพิ่งกระโดดลงมาจากต้นหวยก่อนหันไปบอกพยาบาลที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ว่า “ไม่ต้องหาแล้ว แจ้งญาติเลยดีกว่า เสื้อผ้าอยู่บนต้นไม้ หมายความว่าเขาปีนต้นไม้หนีออกไปแน่ๆ”
หัวหน้าพยาบาลที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังแล้วหน้าเครียดขึ้นมาทันที เธอพูดอย่างไม่พอ
