ัมพันธ์อื่นใดพิเศษ และตอนนี้ผมก็ไม่ได้ขัดสนเงินทอง ไม่มีเหตุผลต้องรับของขวัญราคาแพงจากเธอ ผมไม่อยากติดหนี้บุญคุณใคร ถ้ารับไว้ วันหลังต้องหาทางตอบแทนคืนอีก
ผมนอนเล่นไปสักพัก พอช่วงสายๆ หมอก็เข้ามาตรวจอาการ
เพราะโรงพยาบาลที่ผมรักษาอยู่คือโรงพยาบาลอันดับหนึ่งของเมือง แพทย์ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นอาจารย์และอาจารย์พิเศษจากมหาวิทยาลัยแพทย์ และบังเอิญว่าคราวนี้ คนที่มาตรวจอาการผม ผมจำได้สามคน พวกเขาเป็นอาจารย์จากมหาวิทยาลัยของผมเอง หนึ่งในนั้นคืออาจารย์อู๋ที่สอนวิชาเวชปฏิบัติ ผมเป็นนักศึกษาแพทย์ที่เรียนค่อนข้างดีในระดับหนึ่ง ดังนั้นอาจารย์สองในสามคนจึงจำผมได้
คนไข้ส่วนใหญ่เมื่อเห็นหมอมาตรวจจะรีบถามอาการของตัวเอง แต่พอมาถึงผม กลับกลายเป็นว่าหมอเป็นฝ่ายตั้งคำถามกับผมแทน โดยเฉพาะอาจารย์อู๋ เขาถึงกับเริ่มทดสอบผมตรงนั้นเลย “จากอาการของนายตอนนี้ ลองให้นิยาม บอกสาเหตุ อาการ การวินิจฉัย ระยะของโรค วิธีรักษา และพยากรณ์โรคมาให้ฟังหน่อย”
โชคดีที่พื้นฐานผมแน่น จึงตอบออกไปได้อย่างคล่องแคล่ว
เมื่อพูดจบ อาจารย์อู๋ก็หันไปพูดกับศาสตราจารย์จางที่ยืนอยู่ข้างๆ
“ศาสตราจารย์จาง นักศึกษาคนนี้ของผมใช้ได้เลยนะ”
ศาสตราจารย
