ะเลสาบหนานเทียนเพื่อเก็บศพเลยนะ”
จั่วต้าเหนียนนิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นจึงหันมามองผม “อาจารย์เจียง เอ่อ…เรื่องเก็บศพ พวกเราไม่รู้จะหาคนที่ไหน คุณพอจะช่วยหาคนมาทำแทนพวกเราได้ไหม เรื่องค่าตอบแทนเราให้สูงลิ่ว ศพละหมื่น ไม่มีต่อรองแน่นอน”
ผมจำได้ว่ามีศพอยู่ในทะเลสาบสามหรือสี่ศพ ถ้ารับงานเองก็ได้เงินแน่ๆ สี่หมื่น แต่ด้วยสภาพร่างกายตอนนี้ มันเป็นไปไม่ได้เลย เรื่องดีๆ แบบนี้ แน่นอนว่าต้องให้คนรู้จักทำแทน และคนแรกที่ผมนึกถึงก็คือเม่าจิ้ง
ผมพยักหน้าให้จั่วต้าเหนียนส่งโทรศัพท์มาให้ เพราะโทรศัพท์ของผมตกน้ำจนใช้ไม่ได้ เบอร์โทรศัพท์ของเม่าจิ้ง ผมก็จำไม่ได้
ผมจึงเปิดแผนที่ ค้นหา ‘ศาลฮวงจุ้ยเป่าซาน’
จากนั้นกดเข้าไปดูรายละเอียด ค้นหาเบอร์โทรศัพท์ แล้วลองกดโทรติดต่อดู
เสียงสัญญาณดังอยู่นานกว่าจะมีคนรับสาย
“ฮัลโหล”
เสียงผู้หญิงที่ฟังดูงัวเงียดังขึ้น
ผมไม่อ้อมค้อม ถามตรงๆ “สวัสดีครับ ผมเจียงหนิง ขอพูดกับเม่าจิ้งหน่อย”
“เขาหลับอยู่…”
