้วยความตกตะลึง
หุ่นฟางที่ดึงวิญญาณผมอยู่เผยสีหน้าหวาดกลัวออกมาเป็นครั้งแรก แม้มันจะเป็นเพียงแค่หุ่นเชิด แต่ก็สัมผัสได้ถึงไอหยินอันบ้าคลั่ง
แล้วทันใดนั้น ร่มปรภพก็กางออกเอง
‘วู้มมม!’ ไอหยินที่ปะทุออกมาพัดกระแทกหุ่นฟางจนกระเด็นไปไกล มันกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ ก่อนจะหยุดนิ่ง
และในจังหวะนั้นเอง วิญญาณของผมก็รีบพุ่งกลับเข้าร่างในทันที
ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง รู้สึกเหมือนโลกหมุนไปหมด
ไอหยินอันบ้าคลั่งยังคงแผ่ซ่านไปทั่ว
เมื่อร่มดำกางออก มันแผ่หมอกดำออกมาอย่างรวดเร็ว
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางหมอกดำนั้น… หญิงสาวในชุดขาวก้าวออกมาจากม่านหมอกอย่างช้าๆ ใบหน้าของเธองดงามไร้ที่ติราวกับนางฟ้าในภาพวาด ที่มุมหางตาด้านซ้ายมีไฝเม็ดเล็กๆ เม็ดหนึ่ง เพิ่มเสน่ห์ให้เธอยิ่งขึ้น
ในสภาพที่ยังมึนงง ผมมองเห็นใบหน้านั้นไม่ชัดเจน แต่รูปร่าง ท่าทาง และกลิ่นอายของเธอทำให้ผมรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก และในกลิ่นอายอันเย็นยะเยือกนี้ ผมยังได้กลิ่นของฟอร์มาลีนอ่อนๆ ลอยมาตามลม…
จิตใจของผมกระตุกวูบ ผมรู้แล้วว่าเธอเป็นใคร…
“เสี่ยว…เสี่ยวอวี่…” ผมพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา
ผมไม่รู้ว่าเธอมาได้อย่างไร แต่เพียงแค่ได้เห็นเธอ
