ือทำให้เส้นเลือดเสียหายหรือไม่ จึงไม่กล้าดึงออกโดยพลการ
“อาจารย์ ท่าน…อดทนหน่อย ผมจะตรวจดูบาดแผลให้ก่อน!” พูดจบ ผมรีบเตรียมตัวตรวจดูอาการบาดเจ็บของอาจารย์
แต่อาจารย์กลับส่ายหัว ก่อนจะคว้าคอเสื้อผมแน่น ดวงตาเบิกกว้าง พลางกล่าวเสียงแข็งกร้าวด้วยปากที่เต็มไปด้วยเลือด
“ไปซะ ออกไปจากที่นี่ มันไม่ใช่นักไสยเวทธรรมดา ฉันจะถ่วงเวลามันไว้เอง!” พูดจบ อาจารย์ผลักผมอย่างแรง ต้องการให้ผมหนีไปตามลำพัง
ชั่วขณะที่อาจารย์ผลักผมออกไป หุ่นฟางที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตรซึ่งดูเหมือนกำลังจะสลายกลับขยับอีกครั้ง
มันค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ เศษฟางที่กระจัดกระจายรอบๆ กำลังค่อยๆ กลับเข้าไปในร่างของมันทีละเส้น
มันฟื้นคืนชีพอีกครั้ง…
ผมเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
นี่มัน… วัตถุอัปมงคลอะไรกันแน่
ภาพวัตถุอัปมงคลทั้งหมดที่เคยอ่านจากบันทึกของอาจารย์ปู่วาบผ่านในหัวผม
มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่เข้ากับเจ้าหุ่นฟางตัวนี้
หุ่นเชิด!
วิชาหุ่นเชิด
หุ่นฟางน่าขนลุกตรงหน้านี้ไม่ใช่ผี ไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่ศพ และไม่ใช่ปีศาจ ดังนั้นมันจึงมีเพียงความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น นั่นคือหุ่นเชิด
“อาจารย์… มันเป็นหุ่นเชิดใช่ไหม”
อาจารย์ไม่ได้ตอบผม เพียงแค่หั
