นกลับมาจ้องผมเขม็ง “ไปซะ! ไปหาอวี๋หลง ก่อนฟ้าสาง ห้ามกลับมาที่นี่!” พูดจบ อาจารย์แทบทรงตัวไม่อยู่ ต้องใช้กระบี่ไม้ท้อปักลงบนพื้นเพื่อพยุงร่าง
หุ่นฟางที่ลุกขึ้นยืนใหม่หัวเราะเสียงเย็นยะเยือก “กั่กๆ ไม่มีใครหนีไปได้ ปลาที่ฉันเลือกไว้จะมีเพียงฉันเท่านั้นที่ได้ชม! ฮ่าๆ! ฮ่าๆๆ!…
รอยยิ้มของมันดูน่าขนลุกอย่างยิ่ง และในขณะที่มันหัวเราะ ลมเย็นยะเยือกก็พัดโหมกระหน่ำรอบตัวเราอีกครั้ง
เสียง ‘วู้ๆ’ ดังขึ้น ลมจากทุกทิศทุกทางนำพากลุ่มหมอกดำมาปกคลุม
เพียงพริบตาเดียว ผมกับอาจารย์ก็ถูกหมอกดำนี้ล้อมเอาไว้
ไม่มีทางหนีอีกต่อไป
ตอนนี้ไม่มีใครสามารถหลุดพ้นจากที่นี่ได้ เว้นแต่เราจะทำลายหุ่นฟางตัวนี้ลง และที่สำคัญ ผมไม่เคยคิดจะทอดทิ้งอาจารย์แล้วหนีเอาตัวรอดเพียงลำพัง
ผมรีบเข้าไปพยุงอาจารย์ขึ้นมา “อาจารย์ ถ้าจะไปก็ไปด้วยกัน ถ้าจะตายก็ตายด้วยกัน ผมไม่มีวันทิ้งท่านไว้แล้วหนีเอาตัวรอดเด็ดขาด”
คำว่า ‘เป็นอาจารย์หนึ่งวัน คือบิดาตลอดชีวิต’ ชีวิตของผมได้มาเพราะอาจารย์ช่วยไว้ ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ จะให้ผมทอดทิ้งอาจารย์ได้อย่างไร
อาจารย์เห็นแววตามุ่งมั่นของผม อีกทั้งตอนนี้หมอกวิญญาณได้ล้อมพวกเราไว้จนไม่มีทางหนี เขาจึงพยักหน้า
