หมายจะกัดเข้าที่ลำคอของผม!
ผมรู้ดีว่าตอนนี้ไม่มีทางหลบได้แน่ แต่ยังพอเบี่ยงตัวเลี่ยงจุดสำคัญได้
ผมขยับตัวเอียงไปทางซ้ายเล็กน้อย
แต่เพียงแค่นิดเดียวนั้นก็ทำให้หลบพ้นจากการถูกกัดที่ลำคอ
ฟันของผีพรายฝังลึกเข้าที่หัวไหล่ขวาของผมตรงใกล้ๆ คอพอดี
ความเจ็บแล่นวาบขึ้นทันที
ฟันมันแทงทะลุผ่านผิวหนัง สร้างความเจ็บปวดแสบสัน
มันกัดค้างอยู่ที่บ่าของผม ไม่มีทีท่าจะปล่อย ดูเหมือนจะหมายฉีกเอาเนื้อของผมไปทั้งแถบ
แต่ผมไม่สนใจ!
ในสถานการณ์แบบนี้ การบาดเจ็บไม่สำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดคือ ‘เอาชีวิตรอด’
สายตาผมดุดัน ราวกับความเจ็บปวดบนบ่าถูกลืมเลือนไปหมดสิ้น
มือที่กุมกระบี่กระดูกปลากำแน่น แล้วจ้วงเข้าที่ท้องของผีพรายตรงหน้าเต็มแรง!
“ฉึก!”
กระบี่กระดูกปลาทะลุอกของมัน
เสียง “ซู่” พร้อมไอสีดำพวยพุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง
“อ๊าก”
ผีพรายกรีดร้องอย่างเจ็บปวดสุดขีด รีบผละจากหัวไหล่ผมทันที
ผมเบิกตากว้าง จ้องมันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด
“มาเลย! เจ็บไปด้วยกัน!”
ผมตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะฟันกระบี่กระดูกปลาใส่มันสุดแรงอีกครั้ง!
“ปัง!”
เสียงระเบิดดังขึ้น
ผีพรายตนนั้นส่งเสียงกรีดร้องสุดท้าย ก่อนที่ร่างของมันจะแตกสล
