ายกลายเป็นดวงไฟวิญญาณสีเขียวรูปคน แล้วจางหายไปในอากาศ
ขณะที่หัวไหล่ของผมเองก็เปียกโชกไปด้วยเลือดสด
ตอนนี้ จากผีพรายสี่ตัว…เหลืออยู่เพียงสองตัวเท่านั้น
สองตัวที่ถูกผมใช้ร่มดำสะบัดกระเด็น และถูกกระบี่กระดูกปลาผลักออกไปก่อนหน้านี้
เมื่อเห็นเพื่อนร่วมสู้ถูกฆ่าก็โกรธจัด
พวกมันที่แช่อยู่ในน้ำคำรามเสียงดังเหมือนกับสัตว์ร้ายที่บ้าคลั่ง
“เอ่อ!!!”
พวกมันโถมตัวเข้ามาอีกครั้งหมายจะกัดผมให้ขาดใจ
ผมยืนอยู่บนเรือคว่ำ ตั้งท่ารอรับการโจมตีอย่างระมัดระวัง
‘จากสี่ ฆ่าไปแล้วสอง… ชะตาของพวกที่เหลืออีกไม่นานก็คงขาด!’
ผมคิดในใจพร้อมสะบัดกระบี่กระดูกปลาและร่มดำในมือ
“ปัง! ปัง!”
ร่มดำสะท้อนแรงปะทะกลับอย่างรุนแรง ไม่เพียงแต่ช่วยให้ผมตั้งรับได้ แต่ยังทำให้ผมได้เปรียบอีกด้วย
ผ่านไปแค่ไม่กี่กระบวนท่า ในที่สุดผมก็คว้าโอกาสไว้ได้!
สองผีพรายถูกผมใช้ร่มดำสะบัดกระแทกพร้อมกันจนกระเด็นลอยไปสามเมตร ตกสู่ผิวน้ำอีกครั้ง!
ในวินาทีนั้นเอง ผมตัดสินใจปักกระบี่กระดูกปลาลงบนท้องเรือ จากนั้นก็ชักแส้กระดูกงูที่เหน็บอยู่ตรงเอวออกมา
“เพียะ!”
เสียงหวดดังสนั่น แส้กระดูกงูฟาดออกไปเต็มแรง!
โชคดีที่ผีพรายสองตัวนั้นยังไม่ทันได้จมหายไปใ