อคอยบางสิ่งบางอย่างอยู่…
ใต้ท้องเรือที่ผมยืนอยู่นั้นยังคงดัง “ตึงๆๆ” ไม่หยุด
เสียงนั้นฟังแล้วชวนให้รู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก
แต่ผมก็ไม่สามารถหยุดมันได้ ได้แต่มองผีพรายที่โผล่หัวมารอบๆ อย่างระแวดระวัง
ผมเริ่มสงสัยว่า พวกผีพรายเหล่านี้กำลังรอให้บางสิ่งที่อยู่ใต้เรือเจาะเรือให้ทะลุก่อน แล้วค่อยเปิดฉากโจมตีผมหรือไม่
แต่ต่อให้เดาออกแล้วอย่างไร
ผมไม่สามารถขู่ขวัญพวกผีที่อยู่ใต้น้ำได้
จะให้ลงไปในน้ำก็ยิ่งไม่กล้า
สถานการณ์จึงตกอยู่ในภาวะยืดเยื้อ
ยังดีที่เรือยังคงเคลื่อนที่อยู่ แม้จะช้า แต่ก็ยังเคลื่อนไปข้างหน้าเรื่อยๆ
เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะสามารถทนจนถึงฝั่งได้หรือไม่
ทว่า สิ่งที่กลัวมักจะมาถึงก่อนเสมอ
ในขณะที่ผมกำลังกังวลว่าท้องเรือจะถูกเจาะก่อนถึงฝั่งหรือเปล่านั้นเอง
เสียง “แคร่ก” ดังขึ้น
ท้องเรือแตกร้าวเป็นรูรั่วเล็กๆ รูหนึ่ง
น้ำในทะเลสาบทะลักเข้ามาในเรือทันที เสียง “ผุดๆ” ดังไม่หยุด
พอเห็นดังนั้น ผมตกใจสุดขีด รีบยกเท้าเหยียบรูรั่ว ปิดมันไว้ทันที
แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง บรรดาผีพรายที่ล้อมเรืออยู่รอบด้านต่างเผยสีหน้าเหี้ยมเกรียมออกมาพร้อมกันราวกับได้รับคำสั่ง
แต่ละตัวแสดงสีหน้าอำมหิต ปากเปล่
