งเสียงต่ำแหบแห้งแสบแก้วหู
“กิน!”
“กิน!”
“เอ่อ!”
“…”
เสียงคำรามต่ำอันแหบพร่าดังระงม
ฝูงผีพรายเหล่านั้นเริ่มว่ายเข้ามาใกล้เรือของผม
สีหน้าผมเคร่งขรึม ยกอาวุธขึ้นตั้งท่าเตรียมรับมือทันที
ผีพรายรอบตัวเริ่มเข้ามาใกล้เรืออย่างรวดเร็ว
เสียงคลื่นกระเพื่อมกระฉอกดัง “ซ่าๆๆ” ไม่หยุด…
เหล่าผีพรายเหล่านั้นพากันกรูเข้ามาจากทุกทิศทาง
ทันทีที่เข้าใกล้เรือก็ยื่นมือขาวซีดโพลนออกมาคว้าเกาะขอบเรือไว้ แล้วเริ่มปีนขึ้นมา
ตัวเรือภายใต้แรงคลื่นก็โคลงเคลงอยู่แล้ว แถมท้องเรือยังมีรอยรั่วอีก
ยามนี้กลับต้องเจอกับผีพรายจำนวนมากขนาดนี้
ความกดดันที่ถาโถมเข้ามาทำให้ผมหายใจไม่ทั่วท้อง
แต่ผมเข้าใจดี
ต้องสู้ตายสถานเดียวถึงจะมีโอกาสรอดชีวิต
แม้ต้องสู้จนตัวตาย ก็ไม่แน่ว่าผมจะแพ้เสียทีเดียว
อาจารย์อยู่ไม่ไกลจากที่นี่
แม้เราสองคนจะถูกไอวิญญาณบดบังจนมองไม่เห็นกัน
แต่ด้วยพลังบำเพ็ญและระดับของอาจารย์ เขาย่อมต้องสัมผัสได้ถึงภัยอันตรายทางผมแน่นอน
ที่เขายังไม่ปรากฏตัวในตอนนี้คงเพราะถูกบางสิ่งเหนี่ยวรั้งเอาไว้
ตราบใดที่เขาสะสางทางฝั่งโน้นเสร็จเมื่อไร ก็จะมาช่วยผมในทันทีแน่นอน...
ผมครุ่นคิดถึงสถานการณ์ในตอนนี้อย่างรวดเร็วในหัว วิเคราะห์ถึง
