ัดเข้ามาด้านหน้า
ร่มที่เสี่ยวอวี่ให้มานี้ อาจารย์เคยบอกว่า น้ำไฟไม่อาจทำลาย ทั้งยังกันดาบและหอกได้ด้วย
การต้านลมหนาวด้วยร่มนี้จึงไม่น่าจะมีปัญหา
เมื่อกางร่มปรภพ ลมหนาวก็ถูกต้านเอาไว้ การกัดกร่อนยันต์ก็หยุดลงทันที
ซ้ำความเร็วของเรือยังเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
เมื่อเห็นดังนั้น ผมก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย ร่มดำของเสี่ยวอวี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ สามารถต้านลมหนาวนี้ได้จริง
แต่สถานการณ์ยังไม่จบเพียงเท่านี้ ใต้ท้องเรือมีเสียง “ตึง” ดังขึ้นมาอีกครั้ง
เรือทั้งลำก็สั่นไหวอย่างรุนแรงอีกครั้ง
ทะเลสาบที่เดิมสงบกลับเกิดคลื่นลูกใหญ่กระหน่ำขึ้นมาอีกระลอก
คลื่นลูกใหญ่สาดซัด เรือโคลงเคลงอย่างหนัก ร่างกายผมโยกไปมาอยู่บนเรือ
ในเวลานั้นเอง ลมหนาวพลันพัดกระหน่ำเข้ามาจากทุกทิศทางอย่างไร้ทิศทางที่แน่ชัด
ร่มดำในมือผมไม่สามารถต้านทานไว้ได้เลย
ยันต์บนดาดฟ้าเรือเริ่มสลายตัวอีกครั้ง คราวนี้เร็วกว่าครั้งที่แล้วเสียอีก
‘ไอ้เปรต!’
ผมสบถในใจ แล้วหันกลับไปมองยังทิศทางที่อาจารย์อยู่
มีเพียงหมอกหนาทึบ ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากทางนั้นเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้ ต่อให้ร้องเรียกอาจารย์จนเสียงแหบเสียงแห้งก็คงไร้ผล
ผมลองตะโกนเรียกดู
