ใจ
ผมพยายามถีบเต็มแรง แต่กลับพบว่าฝ่ายตรงข้ามจับแน่นเกินไปจนถีบอย่างไรก็ไม่หลุด
มือนั้นดึงข้อเท้าของผมอย่างแรงไม่หยุด
ผมล้มลงไปบนดาดฟ้าเรือ แล้วใช้มือข้างหนึ่งจับกราบเรือแน่นเพื่อไม่ให้ถูกลากลงน้ำ ขณะเดียวกันก็พยายามถีบมือที่จับข้อเท้าของผม
“เสี่ยวเจียง!” อาจารย์ตกใจร้องเสียงดัง ก่อนจะกระโดดขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือของผมทันที
“กล้าทำร้ายลูกศิษย์ฉัน รนหาที่ตาย!”
เขาพูดพลางคว้ากระบี่ไม้ท้อที่อยู่บนเรือ แล้วฟันลงไปอย่างแรง
“ฉับ!” เสียงดังพร้อมเลือดดำพุ่งกระเซ็น
มือที่จับข้อเท้าของผมถูกฟันขาดทันที และร่วงลงบนดาดฟ้าเรือ
ศพลอยน้ำตัวนั้นก็จมลงใต้น้ำอย่างรวดเร็ว
แต่อาจารย์ไม่มีทางปล่อยมันหนีไปแน่
“คิดว่าจะหนีได้เหรอ”
เขาโยนตาข่ายสะกดศพในมือออกไปทันที
“ซ่า!”
“เก็บ!”
ตาข่ายสะกดศพในทะเลสาบหดรัดอย่างรวดเร็ว
เชือกที่ต่อกับตาข่ายถูกกระตุกดึงอย่างแรง แสดงว่าจับอะไรได้แล้ว
ผมลุกขึ้นมายืนสำรวจข้อเท้า
มีรอยช้ำสีม่วงดำปรากฏขึ้น แต่ไม่ได้เป็นอะไรมาก
“ขอบคุณอาจารย์ สร้างปัญหาให้ท่านอีกแล้ว” ผมพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดเล็กน้อย
แม้ผมจะระวังตัวอย่างดี แต่คลื่นใหญ่นั้นทำให้ผมยืนไม่มั่นคงจริงๆ ศพลอยน้ำใต้น้ำ
