รึ่งชั่วโมงผ่านไป ผมกับอาจารย์เริ่มมองเห็นเงาของเรือลำเล็กลำหนึ่งอยู่รางๆ กลางม่านหมอก
เรือลำนั้นเป็นสีเหลือง รูปร่างคล้ายเป็ด
ดูเหมือนจะเป็นเรือสำหรับเล่นน้ำหรือเรือท่องเที่ยว
แต่เรารู้ดีว่า เวลานี้ทั้งผืนน้ำของทะเลสาบหนานเทียนไม่มีเรือท่องเที่ยวเหลืออยู่เลย
ที่ยังเหลืออยู่มีเพียงเรือขจัดซากสองลำของพวกเราเท่านั้น
เรือสีเหลืองรูปเป็ดลำนั้นต้องไม่ธรรมดาแน่
สีหน้าที่สงบนิ่งของอาจารย์พลันเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นเรือลำนี้
“แม่ง… เจอสักที!”
เมื่อผมได้ยินเสียงอาจารย์ก็มองไปที่เรือลำนั้นทันทีด้วยความระแวดระวัง
ส่วนวิญญาณคนงานที่พายเรือกลับแสดงท่าทีหวาดกลัวทันที
“เรือของนางผู้นั้น!”
“เข้าไปไม่ได้… นั่นคือเรือของนางผู้นั้น!”
สองวิญญาณคนงานเรือเอ่ยออกมาด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ซ้ำยังเอ่ยประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา
ทำให้วิญญาณอาฆาตหวาดกลัวได้ ก็พอจะจินตนาการออกแล้วว่า ‘นางผู้นั้น’ ที่พวกมันพูดถึงนั้นโหดร้ายขนาดไหน
แต่อาจารย์กลับต่อว่าพวกมันอีกสองสามคำ แล้วสั่งให้เร่งพายต่อไป
ภายใต้แรงกดดันจากอาจารย์ วิญญาณทั้งสองจึงยอมพายต่ออย่างฝืนใจเต็มที่
ดูแล้วถึงกับต้องออกแรงจนแทบหมดตัว
ตอนออกจากฝั่ง พวกมันยังม
