ำไปข้างหน้า…
ศพที่อยู่ด้านหลังหลายร่างนั้นต่างเดินตามไปด้วยท่าทางงุ่มง่าม ร่างเอนไปมาเหมือนกับหุ่นไร้วิญญาณ
ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งหวาดหวั่นทั้งตื่นเต้น
ที่ผ่านมาผมเคยอ่านเรื่องเกี่ยวกับพวกผีดิบจากในหนังสืออยู่บ้าง
ผีดิบมีหลายระดับ ระดับต่ำสุดคือแบบที่ยังไม่แข็งตัวเต็มที่ จะสามารถเดินได้เช่นนี้
ผมเลยเอ่ยถามอาจารย์ว่า “อาจารย์ ศพพวกนี้น่าจะเป็นผีดิบระดับต่ำสุดที่เรียกว่า ‘ศพเดินได้’ ใช่ไหมครับ”
อาจารย์จุดบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน ก่อนจะส่ายหัวช้าๆ แล้วตอบว่า “ยังห่างไกลนัก ศพพวกนี้แม้จะได้รับไอชีวิตหนึ่งยาวหนึ่งสั้นเข้าไป ถูกกระตุ้นให้มีปราณศพ แต่ยังไม่ได้กลายเป็นผีดิบอย่างแท้จริง เจ้าหนูนี่เพียงใช้คาถาควบคุมปราณศพในตัวศพ ทำให้ศพพวกนี้สามารถเดินได้ชั่วคราวเท่านั้น
“นายลองดูที่กระดิ่งเงินบนหางเขาดีๆ ตราบใดที่กระดิ่งยังไม่แตะพื้น ศพพวกนี้ก็จะยังมีลมหายใจหนึ่งยาวหนึ่งสั้นอยู่ในลำคอ และปราณศพก็จะยังคงอยู่
“แต่หากกระดิ่งหล่นแตะพื้นเมื่อไร ลมหายใจในคอของศพพวกนี้จะหลุดออกมา ปราณศพที่สะสมอยู่จะสลายหายไป ถึงตอนนั้น ศพเหล่านี้ก็จะกลับไปเป็นศพธรรมดาอีกครั้ง
“วิธีนี้เป็นหนึ่งในศาสตร์เชิดศพแห่งเซียงซี เรียกว่า ‘วิชาเชิดศพ’”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผมหันไปมองท่านฮุยที่ยังคงเขย่ากระดิ่งอยู่ แล้วอดสงสัยไม่ได้จึงเอ่ยถามเบาๆ ว่า “อาจารย์ เขาไม่ใช่ปีศาจที่บำเพ็ญจนสำเร็จหรือ ทำไมถึงรู้วิชาเ
