มนุษย์ปรากฏขึ้น
ทุกคนต่างอ้าปากค้าง สีหน้าเหมือนกับกำลังดูหนังไซไฟอยู่ไม่มีผิด
บางทีสิ่งที่พวกเขาเห็นในคืนนี้อาจทำลายความเชื่อเดิมๆ ที่เคยมีทั้งหมดไปแล้ว
อาจารย์หันกลับมาอย่างสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะพูดเสียงเรียบว่า “เสร็จแล้ว นายพาพวกผีเหล่านี้ไปขึ้นรถวิญญาณ แล้วไปตามเจ้าหนูเฒ่านั่นมาเก็บศพ อีกหนึ่งชั่วโมงเราจะลงเรือไปที่กลางทะเลสาบ”
หลังจากอาจารย์สั่งการเสร็จก็เดินไปนั่งพักที่ม้านั่งริมตลิ่งทันที
จั่วต้าเหนียนกับซุนโหย่วยิ้มรับ รีบเข้าไปจุดไฟและส่งบุหรี่ให้อาจารย์อย่างนอบน้อม
พวกเขาได้เห็นความสามารถของอาจารย์เต็มสองตา
อนาคตของแหล่งท่องเที่ยวแห่งนี้ว่าจะไปรอดหรือไม่ รวมถึงรายได้ของพวกเขาต่อจากนี้ล้วนฝากไว้กับอาจารย์ทั้งสิ้น
อาจารย์ก็ไม่เกรงใจ อาศัยบุหรี่ผ่อนคลายตัวเองไป พลางตอบคำถามพวกเขา “อือๆ อาๆ” แบบไม่ค่อยใส่ใจนัก
ส่วนผมหยิบกระดิ่งออกมาจากกระเป๋าเครื่องมือแล้วเขย่ามันต่อหน้าทุกคน
“กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง”
เสียงกระดิ่งดังกังวาน บรรดาผีรอบๆ ต่างหันมามองผมเป็นตาเดียว
ผมกระแอมเบาๆ แล้วพูดกับผีทั้งแปดตนที่อยู่รอบๆ ว่า “สหายวิญญาณทุกท่าน ได้เวลาเดินทางแล้ว ตามผมมาทางนี้…”
