ยงดังสนั่น
ร่างของผีผู้ชายลอยละลิ่วไปไกลห้าเมตร ก่อนร่วงลงไปกองกับพื้น ไม่อาจลุกขึ้นมาได้
ในตอนนั้นเอง จุดสีขาวก็กินพื้นที่เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของดวงตาแล้ว
เธอเอ่ยออกมาว่า “ขยะอย่างแกไม่มีคุณสมบัติจะเป็นสามีฉัน ฉันจะอยู่กับคนรวย!”
พูดจบก็หันมามองอาจารย์ผม เธอยืดคอเผยรอยยิ้มเย้ายวนวิญญาณ พร้อมเผยร่องอกให้เห็น “สหายเฒ่า คุณชอบฉันไหม คุณรวยหรือเปล่า”
สิ้นคำ ดวงตาของผีผู้หญิงกลายเป็นสีขาวล้วนในทันที
ในวินาทีนั้นเอง พลังอาฆาตอันเข้มข้นพลันระเบิดออกมาจากร่างของเธอ
เธอ…กลายเป็นวิญญาณอาฆาตแล้ว
อาจารย์ยังยืนอยู่ที่เดิม กล่าวออกมาเบาๆ เพียงสี่คำ
“ไร้ทางเยียวยา”
สิ้นเสียง มือที่ไพล่หลังไว้ก็เหยียดออกไปเบื้องหน้า ฟาดฝ่ามือออกไปฉับพลัน
เสียง “เปรี๊ยะ!” ดังสะท้อน สายฟ้าแล่นปราบเป็นประกาย
ผีผู้หญิงยังไม่ทันได้ตอบสนองก็ร้องกรีดร้องออกมาทันที
“อ๊าาา!”
เธอโดนฟาดจนร่างระเบิด กลายเป็นดวงไฟวิญญาณลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนจะสลายหายไป
ผมมองอาจารย์อย่างสงบนิ่ง ภายในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ทุกครั้งที่ได้เห็นอาจารย์ลงมือก็เหมือนได้รับการเปิดหูเปิดตาใหม่ทุกครั้ง
นี่แค่หัตถ์อัสนีที่ผสานมุทราไม่จบ… ร้ายกาจสมเป็นอาจารย์จริงๆ
ผมยืนอยู่ตรงนั้น เต็มไปด้วยความตะลึง
บรรดาผีที่อยู่รอบข้างต่างพากันตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว
หวังเหมิ่งกับพวก แม้จะไม่ได้ยินสิ่งที่ผีผู้หญิงพูด แต่ก็เห็นแสงฟ้าแลบและดวงไฟวิญญาณที่มีรูปร่างคล้าย
