อ้ขยะนี่เนี่ยนะ?
“ฉัน จางเสี่ยวชุ่ย ทั้งสาวทั้งสวยก็ต้องอยู่กับคนรวยสิ โอกาสอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่กลับต้องมาตายเสียก่อน ฉันไม่ยอม! ไม่มีวันยอม!!”
ถึงตอนท้าย ผีผู้หญิงตะโกนลั่นใส่ผม
ไอเย็นแผ่กระจายออกมารอบตัว อุณหภูมิในบริเวณนั้นลดลงหลายองศาในพริบตา
จุดขาวในดวงตาที่มีขนาดเท่าดินสอขยายใหญ่ขึ้นอีก ดวงตาถูกปกคลุมด้วยจุดขาวราวเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว
การถูกพลังอาฆาตครอบงำของเธอแทบจะหยุดยั้งไม่ได้แล้ว
อาจารย์ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดอะไรอีก
ส่วนผมเองก็หมดคำจะพูด
ผมเคยคิดว่าคนเราตายแล้ว ย่อมมีความยึดติดหลากหลายรูปแบบ
แต่กลับไม่เคยนึกมาก่อนว่าจะมีความยึดติดที่พังทลายโลกทัศน์ได้ถึงเพียงนี้
เมื่อสามีของผีผู้หญิงได้ยินคำพูดเหล่านั้นก็ถึงกับพังทลายโดยสิ้นเชิง
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า ภรรยาที่เขาทุ่มเทใจไล่ตามกลับมองเขาเป็นแค่ตัวแทนของคนอื่น
ทั้งที่เพิ่งแต่งงานกันไม่นาน แต่กลับไปติดพันคนอื่น แถมยังเป็นเด็กเสี่ยอย่างลับๆ อีกด้วย
“เสี่ยวชุ่ย ฉันจริงใจกับเธอ ทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้!”
ผีผู้ชายคำรามเสียงดังใส่ผีผู้หญิง ร่างสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด
ผมถึงกับกลัวว่า คำพูดกระทบกระเทียบของผีผู้หญิงจะกระตุ้นให้ผีผู้ชายที่เพิ่งสลายพลังอาฆาตกลับกลายเป็นวิญญาณอาฆาตอีกครั้ง
ในตอนนี้ ผีผู้หญิงเกือบจะกลายเป็นวิญญาณอาฆาตแล้ว อารมณ์จึงรุนแรงมาก
เธอเหวี่ยงมือตบอีกฝ่ายโดยไม่พูดพร่ำแม้แต่คำเดียว
“เพียะ”
เสี
