นทะเลสาบก็เริ่มมีฟองอากาศผุดขึ้นดัง “ปุดๆ” อย่างต่อเนื่อง…จากนั้น ศีรษะของวิญญาณแต่ละดวงก็ลอยขึ้นมาจากผิวน้ำ ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่กลางทะเลสาบอันเดือดพล่าน ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหาฝั่งพวกนั้นคือดวงวิญญาณของศพที่ถูกอาจารย์เรียกกลับมาแต่ผมก็ยังไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะต้องใช้โซ่เหล็กดำด้วยหรือไม่อย่างไรก็ดี มีไว้ย่อมดีกว่าไม่มี อย่างน้อยก็ช่วยเร่งกระบวนการเรียกวิญญาณและลดภาระของอาจารย์ได้บ้างอาจารย์กำลังประกอบพิธีอยู่ ผมจึงไม่กล่าวอะไรให้รบกวน เพียงจุดเทียนเล่มหนึ่ง นำไปสอดผ่านห่วงสุดท้ายของโซ่เหล็กดำก่อนจะปักลงในร่องอิฐ แล้วโยนปลายอีกด้านลงในทะเลสาบอาจารย์เห็นผมทำเช่นนั้น แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็พยักหน้าด้วยสีหน้าพึงพอใจแสดงว่าอาจารย์เห็นด้วยกับสิ่งที่ผมทำจากนั้น วิญญาณทั้งหลายที่ถูกเรียกก็เริ่มจับโซ่แล้วไต่ขึ้นฝั่งทีละดวงหนึ่งดวง สองดวง สามดวง…จนกระทั่งครบแปดดวงวิญญาณทั้งแปดล้วนมีดวงตาสีดำ แม้กระทั่งสองดวงที่เป็นเด็กก็ไม่เว้นในจำนวนนี้ หกดวงมีพฤติกรรมเหมือนกับผีพรายที่ผมเรียกขึ้นมาก่อนหน้านี้ คือพยายามจะนอนซุกกลับเข้าไปในร่างของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ไม่สำเร็จ ได้แต่ทำซ้ำอยู่อย่างนั้นมีเพียงสองดวงเท่านั้นที่ยืนอยู่หน้าศพของตัวเองโดยไม่ขยับ เอาแต่ก้มศีรษะลงต่ำผมรู้สึกได้ถึงไอเย็นจัดที่แผ่ออกมาจากทั้งสองดวงนี้อาจารย์หยิบธูปส่งวิญญาณขึ้นมาหนึ่งกำแล้วจุดไฟ ก่อนจะกล่าวกับวิญญาณทั้งแปดดวงตรงหน้า“ธุล
