ผมจึงอยากให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง
ผีพรายยังคงกุมศีรษะพลางร่ำไห้
“ตายแล้ว…ฉันตายแล้ว ตายแล้วจริงๆ …”
พูดได้เท่านั้น เขาก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง
และในตอนนั้นเอง ควันสีเขียวจากธูปส่งวิญญาณที่ผมปักไว้ข้างๆ ก็ลอยเข้าไปในจมูกของเขาโดยอัตโนมัติ
เมื่อเห็นภาพนี้ ผมโล่งใจขึ้นเล็กน้อย
รู้สึกว่าตัวเองสามารถลดการระวังลงได้บ้าง เพราะมันแสดงให้เห็นว่าผีพรายยอมรับความตายของตนแล้ว และปล่อยวางจากความอาฆาต
ดวงตาสีดำของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงสะอื้น คราบน้ำบนร่างก็เริ่มลดลง
นี่แสดงว่าสามารถส่งไปได้แล้ว
หวังเหมิ่งที่อยู่ด้านหลังผม รวมถึงจั่วต้าเหนียนและซุนโหย่วที่อยู่ไกลออกไปต่างมองไม่เห็นผีพราย
พวกเขาทำได้เพียงมองผมพูดอยู่คนเดียว ตาเบิกกว้างเงียบงัน ไม่เอ่ยคำใด
ในขณะที่ผีพรายร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นั้น ผิวน้ำของทะเลสาบพลันเกิดความเคลื่อนไหวขึ้น
ผมมองเห็นจากระยะไกล ศพอีกสองร่างโผล่ขึ้นมาจากน้ำ ห่างออกไปราวสิบเมตร
อาจารย์โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำครู่หนึ่ง แล้วก็ดำกลับลงไปอีกครั้ง
ผมไม่รู้ว่าอาจารย์ต่อสู้กับศพอาฆาตและวิญญาณร้ายพวกนั้นในน้ำอย่างไรบ้าง แต่มั่นใจได้เลยว่าไม่ใช่เรื่องง่ายแน่
เมื่อเห็นว่ามีศพลอยน้ำใหม่ขึ้นมา ผมก็หันไปเรียกหวังเหมิ่งทันที “พี่เหมิ่ง มีศพใหม่ลอยขึ้นมาอีกแล้ว ฝากพายเรือต่อหน่อยครับ”
หวังเหมิ่งพยักหน้า “ไม่
