กิดมีดับ คุณได้ตายไปแล้ว!”
ขณะพูด ผมควักกระดาษเงินกระดาษทองขึ้นมากำมือหนึ่ง แล้วโปรยใส่มัน
กระดาษโปรยปรายวูบวาบ ร่วงลงตรงหน้าผีพราย
และในตอนนั้นเอง ผีพรายที่พยายามจะซุกกลับเข้าไปในร่างศพก็ชะงักกะทันหัน
ดวงตาสีดำของมันสั่นไหว สีหน้าเริ่มบิดเบี้ยวแปลกประหลาด
“ตาย…ตายแล้ว? ฉัน…ฉันตายได้ยังไง ไม่ ฉันยังไม่ตาย ฉันยังไม่ตาย…”
พูดไปมันก็เอามือกุมศีรษะ แสดงท่าทีเจ็บปวดสับสนอย่างเห็นได้ชัด
ผมขมวดคิ้วทันที มือข้างหนึ่งวางอยู่บนกระบี่กระดูกปลาอย่างเตรียมพร้อม
ตามที่อาจารย์เคยสอนไว้ เวลานี้คือช่วงตัดสินว่าจะสามารถส่งวิญญาณตนนี้ได้หรือไม่
หากเขายอมรับว่าตัวเองตายแล้ว แล้วสูดควันจากธูปส่งวิญญาณเข้าไปหนึ่งคำ พลังอาฆาตในตัวก็จะจางลง
ดวงตาที่เคยดำสนิทจะค่อยๆ กลายเป็นสีเทา และสติสัมปชัญญะจะกลับคืน
เหมือนกับตอนที่จางเฉียงได้สติ แล้วส่งวิญญาณได้สำเร็จ
แต่ถ้าเขาไม่ยอมรับความตาย ยึดติดกับความอาฆาต เขาจะไม่สามารถสูดควันจากธูปส่งวิญญาณได้
ตอนนั้นพลังอาฆาตจะยิ่งทวีความรุนแรง กลายเป็นดุร้ายและกระหายเลือด
บางครั้งดวงตาสีดำอาจกลายเป็นขาว กลายสภาพเป็นวิญญาณอาฆาตโดยสมบูรณ์
ถ้าเป็นแบบนั้น ผมก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกำจัดเขา
เพราะด้วยฝีมือของผมยังไม่อาจส่งวิญญาณอาฆาตได้
“ธุลีคืนสู่ธุลี ดินคืนสู่ดิน ชีวิตมีเกิดมีดับ พี่ชาย…ได้โปรดวางลงเถอะ!” ผมเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
เพราะความตายของเขานั้นเป็นความตายโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว
