องทะเลสาบนี้ ผมควรกระโดดลงตรงไหนกันแน่…
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังสิ้นหวัง เต็มไปด้วยความกังวล
บริเวณด้านหน้าไปทางซ้ายราวห้าเมตรพลันมีเสียง “ปุ๋ง” ดังขึ้น พร้อมกับฟองน้ำขนาดใหญ่ที่ผุดขึ้นมาจากผิวน้ำ
พวกเราทุกคนหันขวับไปมองทางนั้นโดยพร้อมเพรียง
แล้วก็ได้เห็นว่า ณ จุดที่ฟองน้ำผุดขึ้นมา จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งโผล่พ้นน้ำขึ้นมา
‘มือคน!’
ดวงตาของผมหดแคบลง ภายใต้พลังของตาทิพย์ จึงมองเห็นได้อย่างชัดเจน
มือนั้นคล้ำดำ แต่ไม่เหมือนกับมือของศพที่แช่น้ำมานาน ตรงกันข้าม กลับดูเหมือนมือของอาจารย์ผมไม่มีผิด
“อาจารย์!” ผมร้องเรียกออกไปทันที
และมือนั้นก็กำมือทำสัญลักษณ์ ‘OK’ ให้ผมดู ก่อนจะจมหายกลับลงไปใต้น้ำอีกครั้ง
“ใช่…ใช่อาจารย์ซ่งหรือเปล่า”
“เมื่อกี้ เขา…เขาทำสัญลักษณ์ OK ใช่ไหม”
จั่วต้าเหนียนกับซุนโหย่วต่างเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตะลึง
ผมพยักหน้า สีหน้าโล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย
อาจารย์ต้องกำลังเผชิญกับปัญหาแน่ๆ
แต่การที่เขาโผล่ขึ้นมาแล้วส่งสัญญาณแบบนี้ น่าจะเป็นการบอกว่าเขาปลอดภัยดี
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ผมก็ยิ่งไม่อาจบุ่มบ่ามลงมือได้
ผมยังคงยืนอยู่บนท่าเรือ คอยเฝ้าระวังสังเกตสถานการณ์ต่อไป
สิบกว่าวินาทีให้หลัง ผิวน้ำทางด้านหน้าไปทางซ้ายพลันเกิดฟองน้ำอีกครั้ง
และแล้ว ศพลอยน้ำหนึ่งร่างก็ลอยขึ้นมาจากใต้น้ำ
พอเห็นร่างศพนี้ หวังเหมิ่งก็พูดระบุตัวตนได้ทันที “เป็นนักประดาน้ำ”
เพราะร่างนั้นนอนคว่ำหน้า และด้านหลังก็ม
