ีถังออกซิเจนติดอยู่
ผมจ้องมองผิวน้ำอย่างตึงเครียด
ผ่านไปอีกสิบกว่าวินาที เสียงน้ำสาดดัง “ซ่า” แล้วหัวคนก็โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ
ความเคลื่อนไหวนี้ทำเอาจั่วต้าเหนียนกับซุนโหย่วตกใจสะดุ้งโหยง
แต่ผมกลับร้องออกมาด้วยความยินดี
“อาจารย์!”
ใช่ คนที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาคืออาจารย์ของผม ซ่งเต๋อไฉ
อาจารย์สูดลมหายใจแรง แล้วด่าทอออกมาทันที “ไอ้ชาติหมา พวกเวรนี่มันแข็งแกร่งจริงๆ เสี่ยวเจียง โยนแส้กระดูกงูมาให้ฉัน ฉันจะลงไปฟาดพวกมันให้ตาย!”
ได้ยินคำพูดของอาจารย์ ผมก็โล่งใจขึ้นทันตา
อาจารย์ไม่เป็นไร แค่เจอปัญหานิดหน่อยเท่านั้น
“เป็นอาจารย์จริงๆ!”
ผมไม่ลังเลแม้แต่น้อย ดึงแส้กระดูกงูออกมาแล้วโยนไปทันที
อาจารย์รับไว้แล้วตะโกนบอกผม “ห้ามลงน้ำเด็ดขาด! ในน้ำมีการเปลี่ยนแปลงไม่หยุด อันตรายสุดๆ อีกอย่าง ไปเอาเรือมา เอาเชือกเกี่ยวศพลากกลับเข้าฝั่ง แล้วใช้วิชาเชิญวิญญาณที่ฉันสอนนายเรียกวิญญาณของมันขึ้นฝั่ง”
“รับทราบครับ อาจารย์!” ผมพยักหน้ารับคำ
เมื่ออาจารย์เห็นว่าผมเข้าใจก็ไม่พูดอะไรอีก
เขาถือแส้กระดูกงูที่ผมโยนไปให้แล้วดำดิ่งกลับลงไปในทะเลสาบทันที ราวกับไม่เคยโผล่ขึ้นมา
เวลานี้เอง เมื่อเห็นว่าอาจารย์ผมปลอดภัยดี สีหน้าของจั่วต้าเหนียน ประธานกรรมการทะเลสาบหนานเทียน ซุนโหย่ว ผู้จัดการทั่วไป และหวังเหมิ่ง หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย พลันผ่อนคลายตามไปด้วย
ซุนโหย่วถึงกับพูดขึ้นเป็นคนแรก
“ผมก็ว่าอยู่แล้ว! อาจารย์ซ่งมีว
