ิชาแกร่งกล้าขนาดนั้น จะเกิดเรื่องได้ยังไงกัน”
“ใช่ๆ อาจารย์ซ่งนี่ชำนาญทุกอย่างจริงๆ เราต่างหากที่เป็นห่วงเกินไป”
“…”
ทั้งสองคนพูดอย่างดีใจ ช่างแตกต่างจากความหวาดกลัวก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
ผมไม่สนใจสักนิด เพียงลงมือเก็บศพตามที่อาจารย์สั่ง
ศพนั้นลอยอยู่ห่างจากพวกเรา ยังต้องเข้าไปใกล้ถึงจะลากขึ้นฝั่งได้
ดังนั้นต้องใช้เรือ
ผมหันไปเห็นเรือลำหนึ่งอยู่ใกล้ๆ จึงหันไปพูดกับหวังเหมิ่งหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย “พี่ชาย ช่วยหน่อย!”
หวังเหมิ่งไม่รีรอแม้แต่น้อย “ว่ามาเลย!”
“ช่วยพายเรือให้หน่อย ผมจะไปเก็บศพบนผิวน้ำ”
หวังเหมิ่งได้ยินเช่นนั้นก็ลังเลไปครู่หนึ่ง
ถึงเขาจะแข็งแรงขนาดใช้มือข้างเดียวผลักของหนักร้อยโลได้ แต่พออยู่ต่อหน้าสิ่งลี้ลับเหล่านี้ก็ไม่มีความหมาย
แต่เขาก็ลังเลอยู่แค่ครู่เดียว ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง “ได้!”
พูดจบ เขาหันไปพูดกับจั่วต้าเหนียนและซุนโหย่วด้านหลัง
“ประธานจั่ว ผู้จัดการซุน ไปอยู่ที่ฝั่งเถอะครับ ผมจะไปช่วยอาจารย์เจียงเก็บศพ”
“ได้ๆๆ อาจารย์น้อยเจียง หัวหน้าหวัง พวกคุณระวังตัวด้วยนะ!”
“ใช่ ของพวกนี้ดุร้ายนัก อย่าพลาดตกน้ำเชียวล่ะ”
“…”
ทั้งสองยังไม่วายเตือนด้วยความหวังดี แต่ก็รีบวิ่งกลับไปที่ฝั่งแล้ว
ผมกับหวังเหมิ่งไม่พูดจาให้เปลืองเวลา รีบขึ้นไปบนเรือไม้ลำเล็กที่จอดอยู่ข้างๆ ทันที
เรือลำนั้นไม่ใหญ่และไม่มีหลังคา
เป็นเรือไม้แบบที่ใช้เก็บขยะในแหล่งท่องเที่ยว แตกต่างจากเรือพล
