าจากไหน!”
อาจารย์มองผมด้วยสายตาตกตะลึง
ผมเชื่อใจอาจารย์โดยไม่มีเงื่อนไข
เขารู้เรื่องราวระหว่างผมกับเสี่ยวอวี่ดีอยู่แล้ว ดังนั้นผมจึงตอบออกไปตามตรง “อาจารย์…เสี่ยวอวี่เป็นคนให้ผมมา”
ทันทีที่ผมพูดจบ อาจารย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าผมก็แข็งค้างไปชั่วขณะ
มือของเขากำร่มแน่น แต่เพียงเสี้ยววินาที เขากลับขว้างร่มคันนั้นลงพื้นราวกับของอัปมงคล
ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความตระหนก “อะ…อะไรนะ! ร่มนี่…เป็นของผู้หญิงจากตึกเก้าศพคนนั้นงั้นเหรอ!”
