ไปตกปลา แต่กำลังจดจ่ออยู่กับตู้ปลาใบใหญ่
“อาจารย์!” ผมลากกระเป๋าเดินเข้ามาพลางเอ่ยเรียก
อาจารย์เหลือบมองผมนิดหน่อย ก่อนพูดสั้นๆ “มาแล้วเหรอ หิ้วของขึ้นไปเก็บเอง”
“ครับ อาจารย์!” ผมตอบกลับสั้นๆ ก่อนยกกระเป๋าเตรียมขึ้นไปข้างบน
แต่ในจังหวะนั้นเอง ร่มที่สะพายอยู่บนไหล่ผมกลับร่วงลงมากระแทกพื้น
‘เคร้ง!’
อาจารย์หันกลับมาโดยสัญชาตญาณ
ตอนแรกเขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก แต่เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นร่มสีดำที่ตกอยู่บนพื้น กลับชะงักไปทันที
เขามองมันด้วยแววตาแข็งค้าง ก่อนจะรีบหันกลับมามองอีกครั้ง ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ร่มคันนั้นราวกับต้องมนตร์
นี่คือร่มที่เสี่ยวอวี่ให้ผมมาเมื่อคืนนี้
ผมก้มลงเก็บขึ้นมา แต่ก่อนที่ผมจะพูดอะไร อาจารย์กลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตกตะลึง
“เดี๋ยวก่อน! ร่มนี่…ร่มนี่นายไปได้มาจากไหน!”
ผมมองสีหน้าของอาจารย์ที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่า เขามองออกว่าร่มนี้ไม่ใช่ของธรรมดา
ถึงแม้สำหรับผม มันจะดูเหมือนร่มปกติทั่วไป แต่ในเมื่อเสี่ยวอวี่เป็นคนให้มาย่อมต้องมีบางอย่างพิเศษแน่นอน
“อาจารย์ ท่านดูออกใช่ไหมว่าร่มนี่ไม่ธรรมดา” ผมลองถามออกไปด้วยน้ำเสียงระแวดระวัง
ดวงตาของอาจารย์เบิกกว้างขึ้น ก่อนจะคว้าร่มไปจากมือผมอย่างรวดเร็ว
เขาดึงปลอกหุ้มออก ก่อนจะใช้นิ้วลูบไปตามด้ามร่ม พินิจพิจารณามันอย่างละเอียด “ไม่ใช่แค่ไม่ธรรมดา แต่มันพิเศษเกินไปต่างหาก! กระดาษวิญญาณ ไม้วิญญาณ…นายไปเอาร่มนี่ม
