าสลดแล้วพูดต่อ “แฟนเก่าของฉัน…เขาฆ่าฉัน แล้วกดทับร่างฉันไว้ใต้อ่างอาบน้ำ…ฉันทรมานเหลือเกิน…เจ็บเหลือเกิน…”
หัวใจผมกระตุกวูบ
นี่มันคดีฆาตกรรมชัดๆ!?
“เธอถูกกดทับไว้ใต้อ่างอาบน้ำอย่างนั้นเหรอ”
“อืม…คนใจดี ช่วยฉันด้วย…ฉันไม่อยากทำให้ใครกลัว…แต่ฉัน…ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน…” เสียงของเธอชวนให้รู้สึกหดหู่ปนทุกข์ทรมาน
ผมใช้นิ้วกดขยี้หว่างคิ้ว ถอนหายใจนิดหน่อยก่อนพยักหน้าตอบ “ก็ได้ ในเมื่อเธอเจอฉันแล้ว…ฉันจะช่วยสักครั้งแล้วกัน”
พูดจบ ผมหยิบขวดสเปรย์เล็กๆ จากกระเป๋าเสื้อ
มันคือน้ำตาวัว
ผมฉีดพรมลงบนเปลือกตา แล้วกระพริบตาสองสามครั้ง
เมื่อตาทิพย์เปิดออก ภาพในห้องพลันเปลี่ยนไปถนัดตา
ม่านหมอกของไอวิญญาณที่แฝงอยู่ในอากาศเผยตัวออกมา รวมถึงร่างของผู้หญิงที่นั่งกอดเข่าอยู่ในอ่างอาบน้ำ
ผมก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่ลังเล
ตรงกันข้าม วิญญาณหญิงสาวนั่นกลับถอยกรูดเข้าไปลึกขึ้น
“เงยหน้าขึ้นมาสิ ให้ฉันเห็นหน้าเธอ”
“คุณ…คุณไม่กลัวฉันเหรอ” เธอเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ
“ถ้าฉันกลัวคงไม่คิดจะช่วยเธอแล้ว ผีไม่น่ากลัวอะไรหรอก แต่ท่าทางของเธอนี่สิ ทำตัวเหมือนซาดาโกะ[1]แบบนี้ ใครจะไปชอบ” ผมตอบตรงๆ ไม่อ้อมค้อมใดๆ
เสี่ยวอวี่เองก็เป็นวิญญาณ แล้วผมเคยกลัวเธอไหมล่ะ
ได้ยินแบบนั้น วิญญาณหญิงสาวตรงหน้าร้อง ‘อ้อ’ เบาๆ
เธอยกมือขึ้นเสยผมยาวที่ปกใบหน้าตัวเองออก
ทันทีที่เห็นใบหน้าของเธอ ผมถึงกับชะงักไปชั่วขณะ
ทั่วใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยกรี