้อมกอดให้แน่นขึ้น “ไม่ว่าเธอจะเป็นมนุษย์หรือผีก็ไม่สำคัญ ตั้งแต่วันที่ฉันจับมือเธอ ฉันก็จะจับมันไว้ตลอดไป”
ผมพูดออกไปจากใจจริง
สำหรับผม สิ่งที่ผมรักคือไป๋เสี่ยวอวี่
หญิงสาวที่เดินเล่นเคียงข้างผมในยามค่ำคืน
หญิงสาวที่จิตวิญญาณสั่นพ้องกับผมได้อย่างสมบูรณ์แบบ
หญิงสาวที่เฝ้าต่ออายุให้ผมโดยไม่เอ่ยปาก
หญิงสาวที่ถึงกับร้องไห้ด้วยความกังวลเมื่อตอนที่ผมถูกสุนัขกัด
ผมไม่สนใจว่าเธอเป็นมนุษย์หรือเป็นวิญญาณ
เราค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอด ผมมองใบหน้าของเธอที่ยังคงงดงามราวต้องมนต์
เสี่ยวอวี่จ้องตาผม สายตานั้นเต็มไปด้วยความรัก แต่เสียงของเธอกลับเจือไปด้วยความสั่นไหว
“แต่ฉัน… ฉันไม่สามารถอยู่กับคุณต่อไปได้แล้ว…”
ขณะที่เธอพูดออกมา แววตาของเธอฉายประกายแห่งความสิ้นหวัง
ผมสัมผัสได้ถึงปัญหาของเธออย่างชัดเจนจึงรีบถามออกไปทันที “เสี่ยวอวี่ บอกฉันสิว่าเธอเจอกับอะไร ฉันต้องทำยังไงถึงจะช่วยเธอออกมาจากตึกเก้าศพได้”
เสี่ยวอวี่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ก่อนจะเผยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า แต่ในขณะเดียวกันก็ส่ายศีรษะเบาๆ “ที่นั่น…ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ตอนนี้ฉันยังออกไปไม่ได้และอาจไม่มีวันออกไปได้”
“ทำไมล่ะ” ผมขมวดคิ้วแน่น
หรือว่านอกจากฮวงจุ้ยพิเศษและสิ่งอาถรรพ์ร้ายแรงที่ถูกกดทับอยู่แล้ว ยังมีอะไรซ่อนอยู่ภายใต้ตึกนั้นอีก?
แต่เสี่ยวอวี่ไม่ได้ตอบคำถามของผมโดยตรง เธอเพียงแต่จับมือของผมไปวางลงบนร่มสีดำที่เธอถืออยู่ แล้วพูดขึ้นด้ว
