งมา บรรยากาศที่เคยสงบเงียบกลับเริ่มเย็นเยียบลงอย่างผิดปกติ
ผมรู้สึกได้ว่าอากาศรอบตัวค่อยๆ หนักขึ้น ความเย็นของพลังอาฆาตแผ่กระจายออกมาเรื่อยๆ
ตอนแรกผมไม่ได้คิดอะไรมาก เวลาก็ล่วงเลยเข้าสี่ทุ่มกว่าแล้ว อีกไม่นานก็จะถึงยามจื่อ
โดยปกติแล้วช่วงยามจื่อเป็นช่วงที่พลังหยินและหยางพลิกกลับกัน อากาศรอบตัวเต็มไปด้วยพลังหยินจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
แต่ยิ่งใกล้ถึงยามจื่อ ความรู้สึกหนักอึ้งและเย็นเยียบยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เย็นเสียจนผมเริ่มรู้สึกถึงไอเย็นที่ซึมเข้าไปถึงกระดูก
ไม่ใช่แค่นั้น มีลมเย็นลึกลับพัดวูบผ่านหน้าและแผ่นหลังของผมไปมาเป็นระยะ ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวรอบตัวผม
ผมไม่ได้เปิดตาทิพย์ แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ผมมั่นใจว่าบริเวณรอบตัวผมตอนนี้…ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวอีกต่อไป
ผมกวาดตามองแอ่งน้ำบนพื้นถนน
ภายใต้แสงไฟถนนสีเหลืองหม่น ผมเห็นเงามืดจำนวนหนึ่งสะท้อนอยู่ในแอ่งน้ำ
พวกมันยืนอยู่รอบตัวผม แทรกตัวอยู่ในเงาฝน
ในเงาน้ำนั้น ผมมองไม่เห็นใบหน้าของพวกมันเลย แต่ในใจของผมรู้ดีว่าพวกมันคืออะไร
พวกมันคือวิญญาณร้ายที่มาหลบฝนเหมือนครั้งที่ผมไปหลบฝนในศาลาที่สวนสาธารณะ
พวกมันไม่ทำอะไรคนทั่วไป แต่ถ้าหากใครที่พลังหยางอ่อนแอ ดวงกำลังตก หรือเผลอไปสบตากับพวกมันเข้า
เหล่าวิญญาณที่หลบฝนเหล่านี้…อาจไม่ยอมปล่อยให้รอดออกไปง่ายๆ
สายฝนกระหน่ำไม่ขาดสาย ขณะที่พลังอาฆาตรอบตัวมากขึ้นเรื่อยๆ
ผมไม่ได้เปิดตา
