ทิพย์ เพียงแค่ยืนรอเงียบๆ
ตอนนี้เป็นเวลา 22:54 น.
เหลืออีกหกนาทีก่อนจะห้าทุ่ม
ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด
แต่ในขณะนั้นเอง ท่ามกลางสายฝน มีแสงไฟหน้ารถสองดวงกะพริบสว่างขึ้นจากที่ไกลๆ
มันกำลังใกล้เข้ามา และทันใดนั้น พลังอาฆาตรอบตัวผมเริ่มปั่นป่วน
ผมรู้สึกถึงความผิดปกติจึงก้มมองเงาสะท้อนในแอ่งน้ำ
ภาพเงาที่พร่ามัวของกลุ่มวิญญาณเหล่านั้นเริ่มขยับ…
พวกมันกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาหาผม
ผมไม่สามารถสัมผัสตัวพวกมันได้โดยตรง แต่รับรู้ถึงไอเย็นเยียบที่หมุนเวียนอยู่รอบตัว
แล้วรถตู้คันหนึ่งก็โผล่ออกมาจากม่านฝน มันเก่าโทรมเต็มไปด้วยสนิม เคลื่อนตัวเข้ามาด้วยความเร็วต่ำ
แม้จะแล่นไปบนถนนเปียกแฉะ น้ำกระเด็นไปทั่ว แต่กลับไร้ซึ่งเสียงเครื่องยนต์ มีเพียงไฟหน้ารถที่ส่องสว่างจากห้องโดยสาร
ผมมองเห็นใบหน้าของคนขับอย่างเลือนรางจากระยะไกล
เขามีใบหน้าซีดขาว น่าจะเป็นชายวัยสี่สิบกว่าๆ ใส่แว่นกรอบดำ
เขาขับรถเข้ามาใกล้เรื่อยๆ มุ่งตรงมาที่ป้ายรถบัสที่ผมยืนอยู่
ผมจ้องเขา สีหน้าขรึมขึ้น สายตาหรี่ลงเล็กน้อย
รถคันนี้…เกรงว่าจะไม่ต่างจากรถบัสคันนั้น เป็นรถวิญญาณเช่นกัน และเหล่าวิญญาณที่รายล้อมอยู่รอบตัวผมคงเป็นผู้โดยสารของมัน
ผมไม่ขยับ ไม่หวาดกลัว ยังคงยืนอยู่ที่เดิม
รถตู้เก่าคร่ำคร่าแล่นมาจอดนิ่งตรงหน้าป้ายรถบัส
ประตูด้านหลังค่อยๆ เปิดออก พร้อมเสียงดัง ‘แกร่กๆ’
แต่เมื่อมองเข้าไป ในรถกลับว่างเปล่า ทั้งเ
