ามเย็นยะเยือกและไอวิญญาณหายไปหมดสิ้น
ผมมองป้ายรถบัสที่เงียบสงัดอีกครั้ง
ตอนนี้ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อก่อนผมถึงได้พบเสี่ยวอวี่ที่นี่
ป้ายรถบัสแห่งนี้ไม่ใช่ป้ายธรรมดา
มันคือ ‘ป้ายรถบัสหยินหยาง’ มนุษย์และวิญญาณใช้โดยสารได้
‘ถงซิน ถงซิน… (พ้องใจ)’ ชื่อนี้แท้จริงหมายถึง ‘วิญญาณและมนุษย์เดินทางร่วมกัน’
ผมเงยหน้าขึ้นมองป้ายรถบัส รู้สึกเหมือนเพิ่งตาสว่างในสิ่งที่ไม่เคยเข้าใจมาก่อน
มนุษย์มีทางของมนุษย์
วิญญาณก็มีทางของวิญญาณ
แต่บางครั้ง ทั้งสองโลกสามารถทับซ้อนกันได้ เช่น ตึกเก้าศพหรือป้ายรถบัสแห่งนี้…
ขณะที่ผมกำลังคิดเรื่องนี้ เวลาก็ล่วงเลยมาถึงห้าทุ่ม
ถึงยามจื่อแล้ว
และในตอนนั้นเอง ผมรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองมาที่ผม
ความรู้สึกนั้นรุนแรงจนทำให้ผมเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ แล้วมองไปยังอีกฝั่งของถนน
สิ่งที่เห็นทำให้หัวใจของผมแทบหยุดเต้น
ชุดกระโปรงสีขาว ร่มสีดำ… ร่างที่คุ้นเคย
เธอยืนอยู่อย่างเงียบงันบนอีกฟากของถนน จ้องมองมาที่ผมอย่างเงียบงัน
