ดีแน่!”
“อาจารย์ ผมกับเม่าจิ้งคิดว่า เด็กปีศาจตนนั้นอาจเกี่ยวข้องกับพวกนักพรตวิญญาณที่เนินเขาสิบลี้ และอาจเกี่ยวโยงกับ ‘นักพรตเก้าศพ’ ด้วย เพราะพวกมันมีดวงตาสีเขียว ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรมีตามปกติใช่ไหมครับ” ผมอธิบายสมมติฐานที่ผมกับเม่าจิ้งวิเคราะห์กันเมื่อคืน
อาจารย์ตอบกลับมาอย่างหนักแน่น “ไม่ต้องสงสัยเลย เป็นฝีมือของไอ้นักพรตเก้าศพนั่นแน่นอน แต่เรื่องนี้นายไม่ต้องยุ่ง เพราะนายจัดการมันไม่ได้ รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสม ฉันจะเป็นคนสะสางเอง”
“เข้าใจแล้วครับ อาจารย์” ผมตอบกลับไปสองสามคำ ก่อนจะคุยกับอาจารย์อีกสักพักแล้วจึงวางสาย
เมื่อกลับมาถึงหอพัก ผมนั่งลงบนเก้าอี้ มองไปยังเตียงของจางเฉียงที่ว่างเปล่า
ถึงจะผ่านมานานแล้ว แต่ผมยังรู้สึกคิดถึงเพื่อนร่วมห้องที่อยู่ด้วยกันมาสามปี
เขาตายไปแล้ว และเพราะเหตุการณ์นั้น ทำให้เส้นทางของผมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ผมไม่ได้อ่านหนังสือทบทวน แต่กลับขึ้นเตียงและเริ่มฝึกการหายใจตามวิธีที่อาจารย์สอน
ร่างกายของผมพิเศษ สามารถดูดซับปราณต้นกำเนิดมาเสริมกำลังตัวเองได้ แต่พลังที่ดูดซับได้ก็มีจำกัด แค่พลังที่เกิดจากการกำจัดวิญญาณร้ายและส่งสู่สุขคติเท่านั้น
ดังนั้นในเวลาปกติ ผมต้องใช้การฝึกหายใจสะสมพลังแทน
ฝึกไปสองชั่วโมง รู้สึกได้ว่าร่างกายมีพลังขึ้นมาก สมองปลอดโปร่งขึ้นเยอะ
เมื่ออาบน้ำเสร็จ ผมนอนเล่นมือถือ ไล่ดูโพสต์ในกระทู้นิดหน่อย
ทันทีที่เข้าไป ผมพบว่าตัวเองกำลังตก
