เด็กปีศาจจนทั่ว
เสียงกรีดร้องดังลั่น ร่างของมันชะงักแล้วถอยกรูดไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว
เลือดที่เม่าจิ้งใช้คือเลือดปลายลิ้น หนึ่งในสามไฟแห่งมนุษย์ ซึ่งเป็น ‘เลือดหยางบริสุทธิ์’ ที่มีเพียงไม่กี่หยดในร่างของคนเรา
ยามคับขันสามารถใช้ข่มพลังอาฆาตได้ หากเสียไปต้องใช้เวลานานในการฟื้นฟู
เม่าจิ้งไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ แทงกระบี่ไม้ท้อทะลุแขนเด็กปีศาจ แล้วใช้แรงผลักมันให้ถอยไปเรื่อยๆ
มันร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด ดวงตาแดงฉานจนดูคลุ้มคลั่ง
แต่ในใจผมกลับรู้สึกตื่นตัวทันที โอกาสมาแล้ว!
นี่แหละคือจังหวะที่เม่าจิ้งเคยบอกว่าจะสร้างให้กับผม…
“ลงมือ!” เม่าจิ้งตะโกนเตือนเผื่อผมลังเล
แต่ผมซึ่งเปิดใช้มุทราสายฟ้าตั้งนานแล้ว และเห็นเขาสละตนเองเพื่อเปิดโอกาสเช่นนี้ แล้วผมจะพลาดได้อย่างไร!
พลังปราณภายในร่างผสานเข้ากับมุทราทั้งเจ็ดอย่างต่อเนื่อง ก่อนถ่ายพลังทั้งหมดลงสู่สัญลักษณ์สายฟ้าตรงกลางฝ่ามือ
สัญลักษณ์นั้นราวกับหลุมไร้ก้นบึ้ง ผมโหมปราณใส่ไม่ยั้งแต่ยังไม่เต็มเลยสักนิด
เมื่อผสานมุทราสุดท้ายเสร็จ ก็เปลี่ยนท่ามือเป็นมุทรากระบี่
ผมเก็บกระบี่กระดูกปลาเข้าที่ หัตถ์ขวากลายเป็นฝ่ามือ
ทว่าในวินาทีนั้นเอง เด็กปีศาจกลับสะบัดหลุดจากการกดของเม่าจิ้ง แล้วเตะเขาจนกระเด็นล้มลง
ดวงตากลางหน้าผากของมันพ่นไอสีเขียวออกมาอย่างต่อเนื่อง ผิวหนังที่ถูกเลือดปลายลิ้นกัดกร่อนเริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว แขนที่โดนแทงทะลุก็กำลังฟื้นฟู
ทันใดนั
