้น มันพุ่งเข้าหาเม่าจิ้งอีกครั้ง
เสียง “อ๊าาา” ดังขึ้นพร้อมกับที่มันพุ่งเข้างับคอของเม่าจิ้ง
ใบหน้าเม่าจิ้งเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ไม่อาจขัดขืนได้
ห้าวินาทีนั้น แม้จะสั้น แต่ก็ช่างยาวนานเหลือเกิน
ในที่สุด มุทราก็เสร็จสิ้น ผมไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่น้อย กระโจนเข้าใส่มันทันที พลางเปล่งเสียงบริกรรมเสียงดังชัด “อัสนีสวรรค์กัมปนาท ปราณต้นกำเนิดไม่ขาดสาย ข้าขอยืมอำนาจแห่งสายฟ้า พิฆาตปีศาจร้าย อาคมสายฟ้า ฝ่ามืออัสนี!”
ฝ่ามือข้างขวาของผมฟาดตรงเข้าใส่เด็กปีศาจที่กำลังจะงับคอเม่าจิ้ง
ในเสี้ยววินาทีนั้น สายฟ้าแลบวาบ เสียงแตกเปรี๊ยะดังขึ้น
“เปรี๊ยะ!” เสียงระเบิดตามมาทันที ก่อนที่สายฟ้าจะฟาดออกไปเป็นเส้นโค้ง
ความเร็วของสายฟ้าเหนือกว่าเด็กปีศาจมากนัก ก่อนที่มันจะงับคอเม่าจิ้งได้ สายฟ้าก็ซัดเข้าที่ศีรษะของมันเต็มแรง
“โครม!”
เสียงระเบิดดังสนั่น สายฟ้าฟาดเข้าใส่ศีรษะของเด็กปีศาจจนระเบิดออกไปครึ่งหนึ่ง
แต่สิ่งมีชีวิตประหลาดนี้กลับอึดอย่างเหลือเชื่อ มันยังไม่ตาย!
เสียงกรีดร้องของมันแหลมสูง ก่อนจะปลิวกระเด็นไปทั้งตัว
ผมเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าไป แม้จะหอบจนแทบขาดใจ รู้สึกหมดแรงแทบทรุด แต่ก็ยังฝืนกัดฟันวิ่งต่อไป
“เม่าจิ้ง!” ผมรีบไปประคองเขาไว้
พอเห็นว่าเขายังไม่เป็นอะไรมาก ผมก็โล่งอกขึ้น
“ไม่เป็นไร ไปจัดการมัน!” เม่าจิ้งพูดทั้งที่เลือดยังติดมุมปาก
ผมไม่ลังเล รีบชักกระบี่กระดูกปลาแล้วพุ่งเข้าใส่เด็กปีศาจซึ่งห
