ัวระเบิดไปครึ่งหนึ่ง
เมื่อเข้าถึงตัว มันยังไม่ตายจริงๆ
ตาสีเขียวตรงกลางหน้าผากยังคงส่องแสงเขียวอ่อนๆ แผ่ไอสีเขียวออกมา
ศีรษะครึ่งหนึ่งที่ถูกระเบิดแตกกำลังดูดกลืนไอดำ แล้วฟื้นฟูกลับมาอย่างช้าๆ
ผมเห็นแล้วถึงกับขนลุก
ย้อนคิดไปถึงที่เนินเขาสิบลี้ นักพรตวิญญาณก็มีดวงตาแบบเดียวกัน ผมต้องแทงทะลุมันถึงได้สลายไป
เจ้าก้อนเนื้อเขียวนี้…มันคืออะไรกันแน่
ทำไมถึงฟื้นฟูได้ขนาดนี้
แม้สงสัยอยู่เต็มหัว แต่ผมก็ไม่รั้งรอ ชูกระบี่กระดูกปลาแล้วแทงลงไปตรงๆ
“เปรี๊ยะ!” ดวงตาสีเขียวแตกกระจาย น้ำสีเขียวพุ่งกระเซ็นไปทั่วพื้น
แต่ของเหลวนี้ก็เช่นเดียวกับเลือดผี ไม่ได้มีอยู่จริง
ทันทีที่สัมผัสกับพื้นหรือวัตถุ ก็กลายเป็นหมอกสีเขียวจางแล้วเลือนหายไปทันที
เสียงกรีดร้องของเด็กปีศาจแหลมสูง ร่างของมันสั่นกระตุกไม่หยุด ดวงตาขาวโพลนทั้งสองเบิกกว้าง จ้องผมเขม็ง
“กิน…กิน…” เสียงแหบพร่านั้นยังไม่ทันจบ ร่างของเด็กปีศาจก็พลันระเบิดออกดัง “โครม!”
มันกลายเป็นดวงไฟวิญญาณสีเขียวลอยวูบขึ้น ก่อนจะหายไปไร้ร่องรอย
ผมผ่อนลมหายใจยาว รู้สึกโล่งใจ
จบแล้ว
พร้อมกับการตายของเด็กปีศาจ ผมรู้สึกได้ว่ามีปราณต้นกำเนิดบางส่วนหลงเหลืออยู่ในที่นี้
เพราะร่างกายของผมมีคุณสมบัติพิเศษ มันจึงถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างกายโดยอัตโนมัติ
ผมรู้สึกสบายสดชื่นเหมือนที่ผ่านๆ มา
เมื่อดูดซึมปราณนี้เข้าไป ความอ่อนแรงที่สะสมอยู่ก็ค่อยๆ จางหายไป ด้านในตันเถียนก็รู้สึกมีพลั
