ปลดปล่อยออกมา กระแสพลังของมันจึงช่วยปัดเป่าภาพลวงตาให้ และทุกครั้งที่ใบไม้พวกนั้นพยายามเข้ามาใกล้ มันจะถูกพัดปลิวออกไป
“ที่แท้ก็เป็นแค่ใบไม้แห้ง!” เม่าจิ้งอุทานอย่างตกตะลึง
ผมมองดูใบไม้ที่ยังคงลอยวนอยู่รอบตัวเราก่อนจะพยักหน้า “เจ้าเด็กเวรนี่มีฝีมือพอตัว แต่นี่เป็นโอกาสของเรา จัดการมัน”
“ได้!” เม่าจิ้งตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
คัมภีร์ค่ายกลสวรรค์ดูเหมือนจะเป็นม้วนคัมภีร์เวทที่ใช้พลังงานมหาศาล แม้ผมจะใช้วิชาสายฟ้ากระตุ้นมันขึ้นมา แต่พลังของมันก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว
พลังปราณที่ก่อตัวเป็นกระแสหมุนวนรอบตัวเรากำลังค่อยๆ จางหายไป
ผมกับเม่าจิ้งสูดหายใจลึก และในช่วงจังหวะที่ค่ายกลกำลังเลือนหาย
เราพุ่งเข้าโจมตีทันที
“ฆ่า!”
เราทั้งคู่แยกออกเป็นสองทิศทาง แม้ว่าใบไม้รอบตัวเราจะยังคงพุ่งเข้ามาโจมตี แต่เมื่อเรามองเห็นความจริงแล้ว จึงไม่รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไป
เราโฟกัสไปที่เป้าหมายเดียวกัน เด็กปีศาจที่อยู่ห่างออกไปเพียงสิบเมตร!
มันยังคงควบคุมใบไม้ด้วยมือทั้งสองข้าง ดวงตาสีเขียวกลางหน้าผากหมุนวนไม่หยุด
ใบไม้แห้งพุ่งเข้ามาหาเราราวกับดาวกระจาย
ถึงแม้มันจะสามารถสร้างบาดแผลได้ แต่หากไม่โดนจุดสำคัญอย่างลำคอ หลอดเลือด หรือศีรษะก็ไม่มีปัญหา
เราพุ่งทะลวงผ่านม่านใบไม้ที่โจมตีเข้ามา
ในขณะเดียวกัน ผมกับเม่าจิ้งก็กำยันต์ไว้ในมือแน่น
การโจมตีทางกายภาพแทบไม่ได้ผลกับมัน แต่การใช้ยันต์โจมตียังพอมีประสิทธิภาพอยู่
