ูกใช้ราวกับเป็นของไร้ค่า
ผมออกจากบ้านมาพร้อมกับยันต์สิบกว่าแผ่น และตอนนี้ ผมใช้มันทั้งหมดแล้ว!
เม่าจิ้งเองก็ใช้ยันต์สีเหลืองไปสี่แผ่น
ยันต์ของเขาทรงพลังมากกว่าของผม และแน่นอนว่าการจะใช้มันก็สิ้นเปลืองพลังมากกว่าเช่นกัน
พวกเราทั้งคู่เริ่มหอบหนัก เหงื่อไหลท่วมร่าง
ส่วนเด็กปีศาจ แม้ว่าจะถูกโจมตีอย่างหนัก แต่ก็ยังไม่ตาย
ทั่วร่างของมันเต็มไปด้วยรอยแผลจากพลังของยันต์
“ฉันจะกินพวกแก…จะกินพวกแก!”
มันแสยะยิ้มเผยให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคม ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น
“เวรเอ๊ย โดนยันต์ไปเป็นสิบแล้วยังไม่ตาย เจ้านี่มันอึดเกินไปแล้ว!” ผมกัดฟันแน่นก่อนจะเอ่ยออกมา
เม่าจิ้งเองก็กล่าวเสริม “ที่สำคัญคือเราไม่รู้จุดตายของมัน และดวงตาสีเขียวบนหน้าผากมันก็ดูผิดปกติ ทุกครั้งที่มันบาดเจ็บ ดวงตานั่นจะปล่อยไอสีเขียวออกมา และทำให้ร่างของมันฟื้นตัวเร็วขึ้น อีกอย่าง ระดับพลังของพวกเราอ่อนแอกว่ามันมาก ยันต์ของเราจึงสร้างความเสียหายได้ไม่เท่าไรนัก เว้นเสียแต่ว่านายจะสามารถใช้วิชาสายฟ้าโจมตีมัน!”
ผมขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะตรวจสอบปราณต้นกำเนิดในร่างกายตัวเอง
พลังที่เหลืออยู่เพียงพอให้ใช้วิชาสายฟ้าได้อีกหนึ่งครั้ง
แค่ครั้งเดียวเท่านั้น
การร่ายไม่ใช่ปัญหา ปัญหาคือผมต้องใช้เวลาราวห้าวินาทีในการประกบมุทราเพื่อปล่อยพลังสายฟ้า
นอกจากนี้ ผมต้องการจังหวะที่เหมาะสม
ถ้าโจมตีพลาด เท่ากับว่าพลังที่เหลือของผมสูญเปล่า และผมเอง
