าชีพที่ผมกำลังทำอยู่ก็ไม่ต่างกัน
การปราบภูตผีปีศาจเพื่อรักษาความสงบสุขของผู้คนเป็นสิ่งที่ผมต้องทำ
แม้ฟังดูยิ่งใหญ่ แต่ความจริงก็คือแบบนั้น
เมื่อยามค่ำคืนมาถึง วิญญาณอาฆาตจะออกมาเพ่นพ่าน พวกเราที่มีพลังพิเศษก็ต้องรับหน้าที่ดูแลความสงบ
อาจารย์พูดมากมาย แต่มีเรื่องหนึ่งที่เขาเน้นย้ำเป็นพิเศษ
เขาบอกว่า ในเมื่อผมได้เรียนรู้พลังพิเศษแล้ว ห้ามนำไปใช้ในทางที่ผิดโดยเด็ดขาด
ผมเลือกไม่ช่วยคนได้ แต่ต้องไม่เป็นฝ่ายทำร้ายใครเด็ดขาด
เขาย้ำคำว่า ‘เด็ดขาด’ ถึงสองครั้ง…
ขณะที่ผมกำลังคิดตามคำพูดของอาจารย์ ไฟหน้ารถคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนถนนไกลๆ
เสียงเครื่องยนต์คำรามดังขึ้น ขณะที่รถออฟโร้ดสามคันแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมารับเรา
ผมกับอาจารย์ลุกขึ้นยืน รถหยุดลงตรงหน้าเราอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น ชายชุดดำหลายคนก้าวลงจากรถพร้อมกับชายวัยกลางคนที่มีผมบาง
ทันทีที่ลงจากรถ เขาก็รีบเดินตรงมาหาเรา “ทั้งสองท่านคือปรมาจารย์ซ่งเต๋อไฉและเจียงหนิงใช่ไหมครับ”
“ใช่ เราเอง!” อาจารย์ตอบกลับ
ใบหน้าของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความยินดี ก่อนที่เขาจะรีบพูดขึ้น “ผมคือเหอฮุ่ย ผู้จัดการฝ่ายตะวันตกของหมิงไท่ ไบโอเทค ได้รับคำสั่งจากท่านประธานให้มารับพวกท่าน”
ผมกับอาจารย์ไม่ได้สนใจว่าเขามาจากไหน ในเมื่อเขามารับพวกเรา เราก็ขึ้นรถทันที
ชายวัยกลางคนชายวัยกลางคนผมบางปฏิบัติกับเราดีมาก
หลังจากขึ้นรถ เขาก็สั่งให้คนขับมุ่งหน้าไปย
