ังโรงพยาบาลโดยเร็ว
ผมเหนื่อยเกินไป แถมยังบาดเจ็บอีก ถูกวิญญาณอาฆาตดูดปราณต้นกำเนิดไปหลายครั้ง ไม่นานหลังจากขึ้นรถผมจึงผล็อยหลับไป
พอลืมตา ก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว
ขณะนั้นหลี่เชาไห่ บิดาของหลี่เสี่ยวหมิ่นกำลังรอเราอยู่ที่หน้าโรงพยาบาล
เหลือเวลาอีกสามชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์จะขึ้น
เวลาเท่านี้เพียงพออย่างแน่นอน
ทันทีที่เราลงจากรถ หลี่เชาไห่ก็รีบเดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้น “ปรมาจารย์ซ่ง! ลูก ลูกสาวของผม…กลับมาแล้วหรือยัง!”
อาจารย์พยักหน้า “กลับมาแล้ว!”
พูดจบ เขาชูถุงมิติขึ้นเล็กน้อย
“ดี! ดีมาก! รีบขึ้นไปข้างบนเร็วเข้า!” หลี่เชาไห่พูดด้วยความดีใจ
อาจารย์หันมามองผมก่อนกล่าวขึ้น “เสี่ยวเจียง นายไปทำแผลซะ ตรวจร่างกายดูว่ามีอาการบาดเจ็บภายในไหม”
ผมส่ายหัวเล็กน้อย
“อาจารย์ ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก ผมอยากไปดูด้วย เรื่องของผมไว้จัดการทีหลังได้”
ผมเรียนแพทย์มา จึงพอรู้สภาพร่างกายตัวเองอยู่
แม้จะเจ็บ แต่ส่วนใหญ่เป็นแผลภายนอก อาจมีอาการเลือดออกภายในเล็กน้อย แต่ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ในตอนนี้
อาจารย์เห็นว่าผมยืนกราน จึงพยักหน้ารับ
จากนั้นเขาพาผมและหลี่เชาไห่พร้อมกับคนอื่นๆ ตรงไปยังห้องไอซียูทันที
เมื่อไปถึง ด้านนอกห้องยังคงมีพยาบาลและแพทย์จำนวนมากเฝ้าอยู่
หนึ่งในนั้นคือหมอเจ้าของไข้
เมื่อพวกเขาเห็นเรากลับมา สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องมาที่เราอย่างแปลกใจ
โดยเฉพาะตอนที่พวกเขาเห็นสภาพของผมที่เต็มไปด้วยเลือดและดูอ่อนล้าอย่างมาก
