“กระจกสำริดนี้ก็คือกระจกแปดทิศ เป็นกระจกที่สืบทอดมาจากอาจารย์รุ่นก่อน มีพลังสูงมาก สามารถสะท้อนปราณชั่วร้าย กำราบวิญญาณ และเปิดเผยร่างที่แท้จริงของอสูร”
ได้ยินเช่นนี้ ผมถึงกับเบิกตากว้าง
พูดแบบนี้ก็แสดงว่ากระจกนี้คือ ‘กระจกปราบมาร’ อีกเวอร์ชันสินะ?
สุดท้าย อาจารย์หยิบตะขอเหล็กขึ้นมา พลางลูบเบาๆ แล้วพูดว่า “ตะขอเหล็กนี้เหมือนกับแส้กระดูกงูของนาย เป็นสมบัติที่มอบโดยบรรพจารย์ และได้อาจารย์ของฉันจารึกอักขระสิบแปดตัวลงไป”
เมื่อได้ยินดังนั้น ผมก็หันไปมองตะขอเหล็กอีกครั้ง มันมีอักขระสลักอยู่จริงๆ แต่ผมคิดไม่ถึงว่านี่จะเป็นของที่บรรพจารย์มอบให้อาจารย์
หลังจากเก็บกวาดอุปกรณ์เสร็จ อาจารย์เก็บกระบี่กระดูกปลาและแส้กระดูกงูของผมลงในถุงเครื่องมือ ก่อนจะหยิบถุงมิติที่บรรจุวิญญาณสิบดวงขึ้นมาตรวจสอบ
เมื่อมั่นใจว่าวิญญาณของหลี่เสี่ยวหมิ่นอยู่ข้างใน อาจารย์ก็พยุงผมขึ้นแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ ลงเขาได้แล้ว”
“ครับ อาจารย์!” ผมพยายามตอบกลับทั้งที่ยังอ่อนแรง ก่อนจะเดินลงเขาโดยมีอาจารย์ช่วยพยุง
แม้ผมจะเดินได้ช้า แต่ก็ยังเดินได้
ระหว่างทาง ผมถามอาจารย์เกี่ยวกับเรื่องที่นักพรตวิญญาณพูดถึง ‘นักพรตเก้าศพ’
ผมถามอาจารย์ว่าเขารู้จักบุคคลนี้หรือไม่
อาจารย์ส่ายหน้าแล้วตอบว่าไม่รู้ พร้อมกับห้ามไม่ให้ผมยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาจะเป็นคนจัดการเอง
เมื่อเรามาถึงตีนเขา อาจารย์ให้ผมนั่งพัก
