าตกตะลึง
ร่างของผมเต็มไปด้วยเลือด นั่งพิงอยู่กับต้นไม้
ร่องรอยการต่อสู้ปรากฏไปทั่วบริเวณ อาวุธและเครื่องรางตกกระจัดกระจาย
บนพื้นห่างออกไปเล็กน้อยมีรอยเผาไหม้รูปร่างมนุษย์หลงเหลืออยู่
“เสี่ยวเจียง…!” อาจารย์เบิกตากว้าง เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความตกใจและกังวล
เขารีบวิ่งเข้ามาหาผม จับไหล่ซ้ายที่เต็มไปด้วยเลือดของผมไว้ “เสี่ยวเจียง เกิดอะไรขึ้น! ทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน…เป็นความผิดของฉันเอง…!”
ดวงตาของเขาฉายแววเสียใจอย่างที่สุด
แต่ผมกลับหัวเราะออกมา “อาจารย์…ผม…ผมไม่เป็นไร…ผมฆ่า…นักพรตวิญญาณนั่น…สำเร็จแล้ว!”
ถึงแม้อาจารย์จะพอคาดเดาสิ่งที่เกิดขึ้นได้ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของผมเต็มๆ เขาก็ยังคงตกตะลึงไม่หาย
“นายบอกว่า…นายฆ่านักพรตวิญญาณนั่นได้ด้วยตัวเอง?”
อาจารย์ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน หรืออาจกล่าวได้ว่าเขาไม่คิดว่าผมจะทำได้
ท้ายที่สุดแล้ว ผมเพิ่งเข้าสู่วงการเพียงเดือนเดียวเท่านั้น
อีกทั้งนักพรตวิญญาณตนนั้นไม่ใช่วิญญาณอาฆาตทั่วไป แต่มันเป็นวิญญาณอาฆาตระดับสูง แถมยังเคยหนีรอดจากเงื้อมมือของอาจารย์ไปได้
การที่มันสามารถเอาตัวรอดจากอาจารย์ได้ ก็แสดงให้เห็นว่าพลังของมันอยู่ในระดับใด
ผมยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ครับ! ผม…ผมใช้ตะขอเหล็กทุบมันจนตาย!”
ผมพยายามยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ก่อนจะชี้ไปที่ตะขอเหล็กเปื้อนเลือดซึ่งอยู่ไม่ไกล
เมื่อเห็นเช่นนี้ อาจารย์ไม่อาจปฏิเสธความจริงได้อีกต่อไป สีหน้าตกตะลึงเปลี
