หมือนกันนี่!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ผมกับอาจารย์ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ
เพราะอาจารย์เคยบอกผมว่าวิญญาณอาฆาตที่มีเพียงตาขาว ส่วนใหญ่จะไร้สติ มีเพียงสัญชาตญาณและความกระหายเลือดเท่านั้น
แต่วิญญาณอาฆาตตนนี้กลับดูแตกต่างออกไป
อาจารย์เองก็รู้สึกถึงความผิดปกติ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “หืม! ที่แท้ก็เป็นนักพรตวิญญาณนี่เอง!”
“นักพรตวิญญาณ?” ผมเผลอพูดออกมาด้วยความสงสัย
อาจารย์อธิบายสั้นๆ “มันคือผีที่รู้จักบำเพ็ญตบะ แต่วิญญาณที่เห็นตรงหน้านี้เต็มไปด้วยพลังอาฆาตรุนแรง แถมยังกินวิญญาณอื่นเป็นอาหาร แบบนี้ชัดเจนว่าเป็นพวกนักพรตวิญญาณสายมาร ถ้าไม่กำจัดให้สิ้นซาก ต่อไปต้องมีคนตายเพิ่มอีกแน่!”
นักพรตวิญญาณที่ยืนตรงหน้าเราจ้องมองมาด้วยสายตาเย็นยะเยือก ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ไอ้แก่…เราต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า พวกเจ้ายังมีโอกาสเดินออกไปจากที่นี่ ไม่อย่างนั้น ฉันจะทำให้พวกแกตายอย่างอนาถ แล้วเอามาทำเนื้อแห้ง อยู่ที่นี่เป็นเพื่อนฉัน!”
แต่คำขู่ของมันไม่ได้ทำให้อาจารย์หวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาแค่นหัวเราะ “ฮ่าๆๆ! พลังเท่าหางอึ่งยังคิดจะมาขู่ฉัน ไอ้ขยะ ฉันใช้แค่มือเดียวก็ตบให้แกหายไปจากโลกนี้ได้แล้ว!”
น้ำเสียงของอาจารย์เต็มไปด้วยความท้าทายและโอหังอย่างที่สุด
ไม่ใช่แค่นักพรตวิญญาณที่ยืนอึ้ง แม้แต่ผมเองก็เริ่มสงสัยว่าอาจารย์จะมั่นใจเกินไปหรือเปล่า!
นักพรตวิญญาณวัยกลางคนเบิกตากว้าง “น่าหงุดหงิด
