น้าที่อยู่ในอ้อมแขนของมันจะแสดงสีหน้าประหลาดใจ “พี่ทำได้จริงเหรอ”
“แน่นอน ลองเตะมาสิ!” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ จงใจล่อให้มันทำตามแผนของผม
“ได้! ได้เลย!” เด็กผีส่งเสียงดีใจ แล้วค่อยๆ ยกศีรษะของตัวเองขึ้นสูง
ขาขวาของมันงอไปข้างหลัง เตรียมตัวเตะเต็มแรง
“เตรียมรับลูกเตะสายฟ้าของผม! ถ้าพี่รับไม่ได้ หัวพี่จะระเบิดแทน!”
เสียงของเด็กผีฟังดูแหบพร่า ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความกระหายเลือด
ผมแค่นหัวเราะในใจ…‘ใครกันแน่ที่จะหัวระเบิด!’
แต่ภายนอกผมยังคงรักษาท่าทางมั่นใจเต็มเปี่ยม “มาเลย ฉันอยากเห็นนักว่าลูกเตะของนายจะร้ายกาจแค่ไหน!”
สิ้นเสียง เด็กผีปล่อยมือจากศีรษะทันที!
เด็กผีปล่อยศีรษะของตัวเองตกลงมา ขณะเดียวกันก็ยกเท้าเตะไปข้างหน้า
“ตุบ!”
ศีรษะลอยตรงมาทางผมด้วยความเร็วสูง
ผมแค่นยิ้มเย็นชา เด็กก็ยังเป็นเด็ก ต่อให้กลายเป็นผีก็ยังหลอกง่ายอยู่ดี
เมื่อศีรษะพุ่งเข้ามา
“ฟึ่บ!”
ผมชักกระบี่กระดูกปลาขึ้นมาในทันที
สายตาจับจ้องที่เป้าหมาย ก่อนแทงออกไปเต็มแรง
“ฉัวะ!”
คมกระบี่เสียบทะลุศีรษะของเด็กผีอย่างแม่นยำ
“อ๊ากกกก…!”
เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูดังสนั่น
ร่างไร้ศีรษะของมันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ก่อนจะพุ่งตรงมาทางผม
ศีรษะที่ถูกแทงทะลุเริ่มกรีดร้องเสียงแหลมสูง “ตาฉัน! แกทำให้ฉันตาบอด!”
ผมไม่เสียเวลาฟังคำโอดครวญ ใช้มือกดศีรษะของมันลงกับพื้นเต็มแรง
ยังไม่ทันที่ร่างของเด็กผีจะเข้ามาถึง ผมก็เงื้อกระ
