บี่กระดูกปลา แล้วกระหน่ำแทงลงไปไม่ยั้ง
“หยุดนะ ฉันจะ…ฉันจะกินแก…!”
เสียงกรีดร้องของเด็กผีดังระงม ขณะที่ร่างของมันยังคงพยายามพุ่งเข้ามา
แต่ผมไม่มีความลังเลใดๆ อีกต่อไป
ในเมื่อกลายเป็นวิญญาณร้ายไปแล้ว ต่อให้เป็นเด็ก ผมก็ไม่มีวันปรานี
“ฉึกๆๆ!”
คมกระบี่ปักเข้าไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนศีรษะของมันพรุนไปทั้งแถบ
สุดท้าย…
“ปัง!”
ศีรษะนั้นระเบิดกลายเป็นหมอกดำกระจายไป
ร่างของเด็กผีสั่นสะท้านอย่างรุนแรง แต่กลับไม่สลายไป
ผมสังเกตเห็นว่า หมอกดำที่แตกกระจายกำลังไหลย้อนกลับไปยังลำคอของมัน!
“ไม่ได้ผลงั้นหรือ…”
ผมขมวดคิ้ว ทันใดนั้นเอง ผมก็นึกขึ้นได้ว่า ผีแต่ละประเภทมีวิธีจัดการที่ต่างกัน
เช่น ผีแขวนคอที่ต้องโจมตีลิ้น หรือผีไร้หัวแบบนี้ที่แค่ทำลายศีรษะอาจไม่เพียงพอ ต้องกำจัดร่างของมันด้วย!
ผมไม่รอให้หมอกดำรวมตัวขึ้นใหม่ รีบฟาดแส้กระดูกงูออกไปอย่างรวดเร็ว
“เพียะ!”
แส้ตวัดพันร่างของเด็กผีเอาไว้ ก่อนที่ผมจะกระชากมันเข้ามาอย่างแรง
ร่างของเด็กผีลอยข้ามพื้นตรงเข้ามาหาผมในพริบตา
ผมเงื้อกระบี่กระดูกปลาในมือ แล้วปักทะลวงลงไปกลางอกของมันทันทีโดยไร้ซึ่งความลังเล ไม่มีความปรานีใดๆ
คมกระบี่เสียบทะลุร่างของเด็กผีในเสี้ยววินาที ก่อนที่เสียงกรีดร้องอันโหยหวนจะดังขึ้นอีกครั้ง
“อ๊ากกกก!!”
ร่างของเด็กผีสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หมอกดำที่รวมตัวอยู่บริเวณลำคอเริ่มก่อตัวขึ้นเป็นศีรษะที่พร่ามัว ใบหน้าของมันบิดเบี้ยว พร้อมแผดเสียงกรี
