ดร้องแสบแก้วหู
แต่ผมไม่ปล่อยให้มันได้พักหายใจ หลังจากที่ฟันไปหนึ่งที ผมก็รีบดึงยันต์สะกดวิญญาณออกมา
ไม่มีทางให้มันได้ตั้งตัว ไม่มีแม้แต่โอกาสให้ขยับ
ทันทีที่ยันต์สัมผัสร่างของเด็กผี
“ฟุ่บ!” เสียงระเบิดของพลังยันต์ดังขึ้น
คลื่นพลังร้อนแรงปะทุออกมารอบตัว เด็กผีกรีดร้องเสียงโหยหวน
ร่างของมันกระเด็นไปไกลกว่าสามเมตร ก่อนจะนอนแน่นิ่งกับพื้น แสงสีดำรอบตัวเริ่มจางลง
หมอกดำบางๆ ลอยออกมาจากร่างมันอย่างต่อเนื่อง…
มันพยายามขยับร่างที่บิดเบี้ยวของตัวเอง เสียงแหบพร่าดังออกมาเป็นครั้งสุดท้าย
“กิน…กินแก…”
ร่างของมันระเบิดออกกลายเป็นเปลวไฟสีเขียว แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เมื่อเห็นเช่นนั้น ผมก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เสียงหัวเราะของอาจารย์ดังขึ้นจากข้างหลัง “ฮ่าๆๆ เจ้าเด็กนี่เก่งใช้ได้เลย เข้าวงการมาไม่นาน แต่ทั้งกล้าหาญและฉลาด รู้จักใช้จิตใจของเด็กมาหลอกล่อมันเสียด้วย…”
ผมหันกลับไปหาอาจารย์ที่ยังคงนั่งทำพิธีเรียกวิญญาณอยู่ที่เดิม
“อาจารย์สอนมาดีน่ะ!” ผมหัวเราะตอบกลับไป
อาจารย์ยิ้มพึงพอใจ เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับวิธีที่ผมจัดการเด็กผี
จากนั้นอาจารย์เปลี่ยนมุทรา พร้อมกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น “หลี่เสี่ยวหมิ่น กลับมา…”
ครั้งนี้ เสียงของเขาหนักแน่นกว่าครั้งก่อนมาก
หุ่นฟางที่วางอยู่บนผ้าสีเหลืองสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาแน่นิ่งอีกครั้ง
อาจารย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เปลี่ยนมุทราอีกครั้ง แล้วแตะนิ้วลงบนหุ่นฟาง พร้อมกล
