ระจอกแค่นี้ คิดจะไล่พวกกูได้หรือไง”
“…”
เมื่อธูปดับลง วิญญาณเหล่านี้ก็เริ่มบ่นอุบอิบ
บางดวงเริ่มมองพวกเราด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
พวกมันไม่มีท่าทีว่าจะเดินจากไปเลย
ตรงกันข้าม สายตาของพวกมันเริ่มฉายแววคุกคาม
ผมรู้ทันทีว่าสถานการณ์เริ่มผิดปกติ จึงรีบหันไปพูดกับอาจารย์ “อาจารย์ พวกมันดูเหมือนไม่อยากไปนะครับ!”
อาจารย์ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไร เพียงแค่หยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ก่อนพูดอย่างเฉยเมย “ไป บอกให้พวกมันไสหัวไป ถ้าใครกล้าขัดขืน ฟาดให้สำนึกซะ!”
แม้อาจารย์จะพูดอย่างเรียบง่าย แต่ผมรู้ดีว่านี่คือบททดสอบของผม
เขาต้องการดูว่าผมจะกล้าพอหรือไม่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหล่าวิญญาณมากมายแบบนี้
แม้จะกังวลอยู่บ้าง แต่หลังจากตั้งสติได้ ผมกลับไม่ได้รู้สึกถึงความกลัวเลยสักนิด
โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าอาจารย์ยังอยู่ตรงนี้
ผมพยักหน้ารับคำทันที “รับทราบครับ อาจารย์!”
พูดจบ ผมก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เผชิญหน้ากับฝูงวิญญาณ
พวกมันทั้งหมดจับจ้องมาที่ผม ดวงตาแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความโลภและไม่พอใจ
ก่อนที่ผมจะทันพูดอะไร ผีหญิงชราลิ้นยาวแสยะยิ้มและเอ่ยด้วยเสียงแหบต่ำ “พวกเจ้าเดินผ่านที่นี่ แต่ธูปที่จุดให้มันน้อยเกินไป เงินก็ให้มาน้อยนิดเกินไปนะ!”
ทันใดนั้น ผีชายที่ร่างกายไหม้เกรียมก็ตะโกนขึ้น “เพิ่มธูปมาอีกหน่อยสิวะ ฉันยังสูดไม่พอเลย!”
“ใช่ๆ! เงินแค่นี้จะพอเป็นค่าผ่านทางได้ยังไง!”
ผีร่างผอมแห้ง ผิวเหลืองซีดจนเห็นกระดูก ยกเงินกร
