ะดาษขึ้นมาพลางพูดด้วยเสียงเยาะเย้ย
คำพูดของพวกมันทำให้วิญญาณตนอื่นเริ่มส่งเสียงอื้ออึงขึ้นมาอีกครั้ง
“รีบจุดธูปเพิ่มซะ!”
“ฉันต้องสูดให้เต็มปอด! ถ้าไม่จุดเพิ่ม ฉันจะสูบจากแก!”
“เงินกระจอกแบบนี้ คิดจะซื้อทางผ่านเรอะ ฮ่าๆๆ!”
เสียงก่นด่าดังระงมไปทั่วบริเวณ
ผมไม่รอช้า เงื้อแส้กระดูกงูขึ้นและฟาดออกไปทันที!
“เพียะ!”
เสียงแส้กระทบกับผิวหนังแห้งเหี่ยวของวิญญาณร่างผอมแห้งดังลั่น
ร่างของมันปลิวกระเด็นล้มลงกับพื้น กรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด แผลที่ถูกฟาดเปิดกว้างจนเห็นกระดูก
อาจารย์เห็นผมลงมือโดยไม่ลังเลก็แสยะยิ้มมุมปาก สูบบุหรี่เงียบๆ ไม่พูดอะไร
เหล่าวิญญาณรอบๆ ต่างพากันถอยหลังด้วยความตกใจ
“แก…แก กล้าตีผีอย่างนั้นรึ!”
“อยากตายนักใช่ไหม! ที่นี่คืออาณาเขตของพวกฉันนะเว้ย!”
“ช่างอวดดีนัก! กล้าทำร้ายพวกเรา!”
เสียงก่นด่าของเหล่าวิญญาณดังก้องไปทั่วบริเวณ
บางตนเริ่มแสดงเขี้ยวเล็บออกมาอย่างคุกคาม
ถ้าผมต้องเผชิญหน้ากับพวกมันเพียงลำพัง นี่คงเป็นสถานการณ์อันตรายอย่างยิ่ง
แม้จะเป็นเพียงวิญญาณเร่ร่อน แต่พวกมันก็สามารถพรากชีวิตคนได้
แต่ตอนนี้ผมไม่กลัวเลยสักนิด เพราะอาจารย์อยู่ที่นี่ด้วย
ไม่มีคำพูดพร่ำเพรื่อ ผมหยิบแส้กระดูกงูขึ้นมา และฟาดออกไปอย่างแรง
“เพียะๆๆ!”
เสียงแส้หวดลงบนร่างวิญญาณที่พยายามจะเข้ามาใกล้ดังต่อเนื่อง
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม
พวกมันถูกฟาดจนกระเด็นออกไป
หลังจากสะบัดแส้เป็นครั้งสุดท้าย ผ
