ดกระทบลงบนเนินเขา เผยให้เห็นกองเนินดินของสุสานเก่าและธงขาวปลิวไสวไปตามสายลม
บรรยากาศนั้นชวนขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
อาจารย์หันมาพูดกับผมว่า “ที่นี่เต็มไปด้วยพลังอาฆาต และมีสิ่งไม่สะอาดอยู่มาก ฉันไม่ได้เปิดประตูยมโลกให้นายเพื่อไม่ให้พลังหยางของนายถูกลดทอนเกินไป แค่เดินตามฉันมาก็พอ”
“รับทราบ!” ผมตอบกลับทันที
อาจารย์คือผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้ คำพูดของเขาย่อมเชื่อถือได้ ดังนั้นไม่ทำอะไรโดยพลการย่อมดีที่สุด
จากนั้นอาจารย์พาผมเดินขึ้นไปยังเนินเขา ทางขึ้นเต็มไปด้วยวัชพืชขึ้นรก และมีสุสานรกร้างกระจัดกระจายไปทั่ว บางจุดยังเห็นเศษกระดาษเงินกระดาษทองที่เปียกชื้นน้ำค้าง
เราก้าวเดินผ่านท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัดของสุสานร้างแห่งนี้
ยิ่งเดินเข้าไปลึก อุณหภูมิยิ่งลดลงเรื่อยๆ
ในที่สุดเราก็มาถึงพื้นที่ราบแห่งหนึ่งกลางสุสานร้าง
ห่างออกไปไม่ไกลมีแอ่งน้ำยาวประมาณหกเมตร โดยรอบมีเพียงหญ้ารกสูงท่วมหัว
ภายในพื้นที่เหล่านี้เต็มไปด้วยเนินดินเล็กๆ ทุกกองดินคือหลุมฝังศพของวิญญาณที่ถูกฝังอยู่ที่นี่
อาจารย์กวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะกล่าวขึ้น “ตรงนี้เหมาะสมแล้ว เราจะทำพิธีเรียกวิญญาณที่นี่! เสี่ยวเจียง เปิดถุงผ้า หยิบผ้าสีเหลืองออกมาปูพื้น แล้วจุดธูปเทียนซะ”
“รับทราบ อาจารย์!” ผมตอบรับ ก่อนจะเปิดถุงผ้าที่สะพายมา
ภายในถุงมีของแปลกๆ มากมาย ไม่ว่าจะเป็นกระบี่ไม้ท้อ กระบี่เหรียญทองแดง กระจกแปดเหลี่ยม หมึกชาด เชือกแดง หรือแม้แต
