่ตะขอเหล็ก
ผมค้นดู แล้วหยิบผ้าสีเหลืองออกมา ก่อนปูลงกับพื้น จากนั้นหยิบธูปเทียนออกมาและเตรียมจุดไฟ
แต่ไม่ว่าผมจะลองกี่ครั้ง ไฟแช็กกลับไม่ติดเลยสักครั้ง
ลมเย็นวูบหนึ่งพัดผ่านมา และเปลวไฟก็ดับลงทุกครั้งที่จุดติด
ทันใดนั้นอาจารย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา “พวกแกอย่ามาเล่นซนที่นี่! ถ้ายังไม่เลิกก่อกวน ฉันจะหวดพวกแกจนตูดลาย!”
อาจารย์กล่าวจบก็หันหน้ามาทางผมราวกับกำลังพูดกับสิ่งที่ผมมองไม่เห็น
หัวใจของผมกระตุกวูบ
“พวกแก…?”
รอบตัวผมว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย แต่หลังของผมกลับเย็นวาบ
ที่แท้ไฟแช็กที่จุดไม่ติดเมื่อครู่เป็นเพราะมีพลังอาฆาตบางอย่างเข้ามาขัดขวาง
แต่ตอนนี้ผมกลับมองไม่เห็นพวกมัน
นี่แสดงว่าพลังหยางของผมสูงขึ้นมากจนไม่สามารถมองเห็นวิญญาณเหล่านี้ได้อีก หากไม่มีการเปิดดวงตาพิเศษ
ผมพยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะหันไปถามอาจารย์ “อาจารย์…พวกมันไปหมดแล้วใช่ไหม ตอนนี้จุดธูปได้หรือยัง”
อาจารย์พยักหน้า
“ไปแล้ว แต่พวกมันมาเพิ่มอีก ไม่เป็นไร จุดธูปเลย!”
มาเพิ่มอีก?
ไม่แปลกใจเลยที่อาจารย์ไม่ยอมเปิดตาผม ดูเหมือนสิ่งสกปรกในสุสานร้างแห่งนี้จะมากกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก
เป็นไปได้ว่ารอบตัวที่ดูว่างเปล่า แท้จริงแล้วอาจเต็มไปด้วยสิ่งสกปรกเหล่านั้น
ผมกลืนน้ำลายลงคอ ความรู้สึกตึงเครียดเพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ยังไงซะ นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเจอเรื่องพวกนี้
ครั้งนี้ผมจุดไฟแช็กติดได้อย่างราบรื่น เปล
