่อหน้าอาจารย์ทันที
ความรักที่เขามีต่อลูกสาวเห็นได้ชัดเจนเพียงนี้
อาจารย์รีบคว้ามือเขาไว้ ก่อนจะกล่าวเสียงหนักแน่น “คุณหลี่อย่าทำแบบนี้ ฉันทำมาหากินกับอาชีพนี้ หากช่วยได้ต้องช่วยอยู่แล้ว ยิ่งเป็นเพื่อนร่วมชั้นของศิษย์ยิ่งต้องช่วย เอาอย่างนี้ เราไปโรงพยาบาลกันก่อน ระหว่างทาง คุณเล่ารายละเอียดที่รู้ให้ฉันฟัง จะได้หาวิธีจัดการได้ตรงจุด”
“ได้ครับๆ!”
พ่อของหลี่เสี่ยวหมิ่นยังคงเล่ารายละเอียดต่อไป
อาจารย์หันมาสั่งให้ผมขึ้นไปเอาถุงผ้าสีเหลืองจากห้องของเขา
เมื่อได้ยินดังนั้น ผมรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน ตรงไปยังห้องของอาจารย์
ห้องของอาจารย์สะอาดและเป็นระเบียบ มีโต๊ะเล็กตั้งอยู่มุมหนึ่ง
ถุงผ้าสีเหลืองวางอยู่ข้างโต๊ะนั้น
ขณะที่ผมเอื้อมมือไปหยิบถุงผ้า ผมเหลือบไปเห็นบางอย่างบนโต๊ะของอาจารย์
มีตุ๊กตากระดาษสามตัววางซ้อนกันอยู่
ผมกวาดตามองผ่านๆ แต่แล้วก็ต้องชะงัก
เพราะหนึ่งในตุ๊กตากระดาษเหล่านั้นมีวันเดือนปีเกิดของผมเขียนอยู่
อีกสองตัวก็มีเหมือนกัน แต่ไม่ใช่ของผม
ชื่อที่เขียนไว้บนกระดาษเหล่านั้นถูกหมึกสีแดงขีดฆ่าจนอ่านไม่ออก…
ผมชะงักไปครู่หนึ่ง
อาจารย์เขียนวันเดือนปีเกิดของผมลงบนตุ๊กตากระดาษทำไม
มันดูแปลกชอบกล แต่ผมแค่จ้องมันอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่แตะต้อง ถึงอย่างนั้น ในใจก็อดรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้
ผมหยิบถุงผ้าแล้วเดินลงไปข้างล่าง พบว่าอาจารย์และลุงหลี่เตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว
เมื่อเห็นผมลงมา พวกเขาก็ออกจากร้านทันท
