อาจารย์ที่สอนขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวด ทุกครั้งต้องเรียกชื่อเช็กชื่อ และตอนนี้ก็ใกล้สอบปลายภาคแล้ว จึงแทบไม่มีใครกล้าขาดเรียน
แต่เมื่ออาจารย์เช็กชื่อ กลับพบว่ามีหกคนที่ไม่มาเรียน
ทั้งหมดเป็นเพื่อนในชั้นเดียวกัน
และหนึ่งในนั้นก็คือ หลี่เสี่ยวหมิ่น คนที่เพิ่งชวนผมไปงานวันเกิดเมื่อวันศุกร์
ผมกำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้
เพื่อนที่นั่งข้างๆ เอ่ยถามเสียงเบา
“เจียงหนิง นายรู้ไหมว่าพวกหลี่เสี่ยวหมิ่นหายไปไหน”
ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ
ผมส่ายหัวทันที “ไม่รู้เลย”
เพื่อนคนนั้นดูแปลกใจ ก่อนจะถามต่อ “หลี่เสี่ยวหมิ่นเพิ่งจัดงานวันเกิดเมื่อวันศุกร์ใช่ไหม นายกับเธอสนิทกัน เธอไม่ได้ชวนนายไปเหรอ”
“อ้อ! วันนั้นฉันติดธุระเลยไม่ได้ไป มีอะไรเหรอ”
เพื่อนคนนั้นทำหน้าจริงจังขึ้นมา แล้วพูดต่อ “ลองดูสิ คนที่หายไปวันนี้ล้วนแต่เป็นคนที่ไปงานวันเกิดของหลี่เสี่ยวหมิ่นทั้งนั้น คืนวันศุกร์ฉันเห็นพวกเขาโพสต์ในโซเชียลด้วยนะ พวกเขาบอกว่าจะไปลองของกันที่สุสานร้าง
“ฉันยังไปคอมเมนต์แซวพวกเขาอยู่เลยว่า ระวังเจอผีเข้าล่ะ! แล้วดูสิ ตั้งแต่คืนนั้นทั้งหกคนยังไม่กลับหอพักเลย โทรศัพท์ก็โทรไม่ติด…”
ระหว่างพูด เพื่อนคนนั้นหยิบมือถือขึ้นมาเปิดให้ดู
โพสต์ถูกโพสต์โดยเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่ไปงานวันเกิด
ในโพสต์นั้นมีภาพอยู่สองภาพ
ภาพแรกเป็นรูปหมู่ของพวกเขาหกคนที่ฉลองวันเกิดให้หลี่เสี่ยวหมิ่น
ภาพที่สองเป็นภาพเนินเขาที่เต็มไปด้วยหลุมศพ
